USA 2004 Rondreis(1) New York tot Hollywood

Door Familie Mochel op 5 aug. 2008 17:07:22
15 juli 2004
Dag 0
Voorbereidingen, en met de trein naar Hoofddorp.
 
Half 8. Honden in de Sierra. Kinderen erbij en op weg naar Spaubeek. Het dierenpension van de Fa. Merx wordt voor Boris en Boef t/m 13 of 14 augustus het vakantieverblijf. Ligt aan de vertraging als we terugkomen. Gerry, het poezenbeest, blijft liever thuis. Oma kijkt daar naar om.
 
Na terugkomst, laatste beetjes koffer inpakken, reisbagage klaarstomen en wachten op Henk. Die zorgt er voor dat we de Intercity van 15.59 uit Heerlen naar Schiphol kunnen halen. Klokslag 15.00h dendert de Henktank, een oorspronkelijk creme kleurige Nissan Vannette, onze oprit op. Koffers helemaal achterin, Marion en Jan² een rijtje naar voren en Marjanne voorin naast Henk. De vakantie is begonnen.
 
In Heerlen hebben we tijd zat. Dus eerst nog een kopje leut lurken in de restauratie. De laatste drinkbare volgens Pa, die in 1980, de eerste keer dat hij in de USA was, niet bijster te spreken was over de kwaliteit van zijn lijfdrank. Het tweede kopje was destijds altijd gratis en dan nog was de prijs kwaliteit en kwantiteit verhouding voor Nederlandse begrippen, ruim onderbemeten.
 
De intercity vertrekt stipt. Overstappen in Duivendrecht. Via de intercom worden we gewaarschuwd voor zakkenrollers en koffer jatters. Alert zijn dus. Ook Jan wordt alert gehouden. Hij is gebiologeerd door de Arena die vlak achter het station ligt. Vier minuten om over te stappen. Met de roltrap naar onder. Als we pas halverwege de roltrap zijn, loopt de stoptrein naar Schiphol al binnen. Doorlopen is geboden, want we zijn niet alleen. In de trein, trap op en zitten. Maar een paar haltes. Amsterdam RAI, Amsterdam Zuid WTC en dan………..Schiphol.
Eruit. Blijft zo’n rundachtig wezen op de trap zitten. Te bellen. Marjanne en Jan sjravelen er met veel moeite langs. Ik blijkt slechter opgevoed. Bezwaren door en hoofdpijn voor de koe is het resultaat. Ook ma schuifelt voorzichtig langs de protestante.
 
In de stationshal borden hotel shuttles naar buiten volgen. Staat warempel ook een bordje met NH-hotel Hoofddorp. Laten we daar nu naar toe moeten. FF wachten. En daar komt een bus met een ster. Thuis hadden we nog gedacht om naar het hotel te lopen. Dat leek haalbaar. Het bleek echter zeer onpraktisch. De gratis bus deed er 20 minuten over om door een wirwar van autowegen en weggetjes, op- en afritten, rotondes en kruispunten het hotel te bereiken.
 
In de hotellobby, kijken we waar de receptie is en we melden ons. De kids kijken mee. We waren verwacht. Credit Card moet overlegd worden, voor alle zekerheid voor het hotel. Opdat we niet zonder te betalen zouden vertrekken. Kamer 2221 & 2223, naast elkaar zei de receptionist. Onwaar, maar wat geeft het. De kids in de 1ste, ma en pa in de 2de. FF opfrissen en op naar het restaurant. Honger.
 
“Wait to be seated”, staat op een bordje bij de ingang. We zijn dan wel op weg naar een Engels sprekend gebied, maar voorlopig toch nog echt in Nederland. Een Nederlands sprekende dame brengt ons naar onze tafel.
“Mevrouw, ik heb een probleempje,”zeg ik, “Ik ben allergisch voor Gluten en Tarwezetmeel”
Enige uitleg haalt een aantal vraagtekens van het gezicht.
“Wacht, bent u Dhr. Moggel? Had u niet een glutenvrije maaltijd aangevraagd?” Leve e-mail. De gérant komt uitleggen wat er dan voor mij in het vat zit. Klinkt lekker en is het ook. Carpaccio, Eendenborst filet, Mousse, weggespoeld met witte Alsac, Courvoisier en koffie. Mondain, decadent, kortom lekker.
Nog ff geïnformeerd naar het ontbijt, en ook daar is op de heer Moggel gerekend.
 
Jan mag nog ff afkikken van z’n Nickelodeon verslaving. Marjanne gaat douchen en Ma en Pa willen nog wat door het hotel slenteren, sightseeing. En dan naar bed. Slapen, want we moeten vroeg op. Moe maar voldaan.
Jezus wat een cliché.
 
16 juli 2004
Dag 1
Vliegen naar NYC en Times Square.
 
Zes uur. Zowel de wekker, als de telefoon, als de wekservice van het hotel roepen dat het tijd is om op te staan. Tja en dat doe je dan ook maar.
Wassen, tandenpoetsen en een enkeling scheren. En dan naar onderen voor het ontbijt. Noors buffet systeem. Overdaad schaadt, maar niet altijd. Nu dus bijvoorbeeld niet. Op een apart bordje, mijn glutenvrije brood. Op diverse tafels alles wat je zoal kunt ontbijten. Warm en koud. Pakken en eten tot je ploft. Geplande incheck tijd 8.00h. Gepland vertrek 11.00h. Dus god weet wanneer en vooral wat we de rest van de dag te eten krijgen.
Onder het eten, 3 smsjes. Twee van collega’s en 1 van zwager Lambert. Zij allen wensen ons een prettige reis. Heel lief.
 
Met een grotere hotel stershuttle dan gisteren naar Schiphol. Vertrekhal 3. Klere, wat een rij. Moet dat allemaal met ons mee naar de Big Apple? Nee, goddank niet. Het hoeft alleen maar met ons in te sjekken. Ongeveer gelijktijdig met onze vlucht vertrekken er n.l. nog 2 Delta vluchten naar een bestemming in de states. Cincinatti en Atlanta. Vandaar die rij dus.
 
Overal en heel nadrukkelijk beveiliging, Marechaussee gewapend en Securicor ongewapend. Koffers persoonlijk afgeven en door naar de douane. Paspoort oké. Direct daarna, de 1ste visitatie. Piep piep piep zegt het ding. Mijn riem blijkt de veroorzaker. Verder via het tax free shop gebeuren. Geen peukje of neutje. Geen behoefte aan. Wel krantje, boekje, tijdschrift. Dan door naar de gate. Laatste koffie op Schiphol op een bankje. En verder naar G5. Tweede visitatie. Weer piep,piep, piep. En weer die riem. Aangekomen bij G5 domme vragen beantwoorden.
“Heppu alles wat u bij u hep, selluf gekoch?” “Ja”, terwijl we de meegenomen GSM met tri-band toch echt van Ron geleend hadden.
“Heppu uw begasjie wel us onbeheerd gelatuh?” Ontkennend.
Hoezo, Limburgers krijgen in de Randstad geen werk vanwege hun accent. Oh ja, deze was ook leuk.
“Heef u iemand gefraag om iets foor um meej te nemuh?”
 
Boarding pass klaar. Zone 1 kan boarden. Huh? Hoe werkt dat? Samen naar de balie. “You have zone 8!” Hoe weet ze dat? Het blijkt op de boarding pass te staan. FF wachten dus. Boarding gaat ras. We zijn aan de beurt. Marjanne en Jan betreden voor het eerst zo’n sigaar. Ma heeft al één keer eerder gevlogen. En ik, weliswaar heel lang geleden, meer dan eens. Ook al twee maal over de plas.
 Een Boeing 767-300. Zeven zitplaatsen naast elkaar, met twee gangpaden er tussen. Twee-Drie-twee, van raam naar raam. Marjanne, Jan, en daarachter Marion, Jan sr. Van L>R.
 
Onze New York shuttle taxiet naar de startbaan en gaat er als een speer vandoor, alvorens het luchtruim te kiezen. Gestaag klimt de Boeing naar 36000ft, zo’n 12 km. Kruishoogte.
Op het scherm wordt onze route geprojecteerd. Over de Noordzee naar Engeland. Dan over de Ierse Zee naar Ierland. Dan de Atlantische Oceaan over. Noordelijk van Halifax (Canada) zullen we het Amerikaanse continent binnen vliegen. Snelheid 512mph, dat is volgens het infobeeld 824km p/u. Buiten temperatuur -47°C. Vliegduur + 8 uur. Tijdsverschil met New York 6 uur. Geplande aankomsttijd op JFK 13:10 Eastern Time.
We komen ook nog over Sept-Ills (Canada) en Bangor. De laatste blijkt in Maine (USA) te liggen. Dacht toch echt dat het in Thailand lag.
Diner aan boord. Glutenvrij voor mij. Met een gesealde tarwebol. Foutje. Niet over zeuren.
 
13.12h, 19.12h Nederlandse tijd, landt Delta-81 op John F Kennedy International Airport, kort
Je kunt alleen reageren op dit bericht als je bent ingelogd.