USA 2004 Rondreis(4) Las Vegas tot San Francisco

Door Familie Mochel - 05-08-2008 17:26
1 augustus 2004
Dag 17
Las Vegas attracties
 
Lekker uitgeslapen tot ¼ over 9. Dat is voor Las Vegas begrippen heel vroeg. Zelfs voor het weer is het nog vroeg. Het is bewolkt en drukkend. Niks sprankelend en spetterend zonnig. Een warme en lome deken hangt over de gokstad. Een beetje triest. We lijken wel de enige die op zijn. Douchen, ontbijten en activiteiten. Camera en credit card op zak. Want zonder plastic doe je hier niets.
 
In Nederland tijdens een uitzending van BNN, met Bridget Maasland, over Nederlandse artiesten die in een camper rondtrokken en daarbij o.a. Las Vegas werd aangedaan, had Marjanne een bungy-jump toren gezien. “Als die er nog staat als wij daar zijn, dan spring ik daar vanaf”, verzekerde ze ons.
 
En de toren stond er nog. Belofte maakt schuld, zeggen ze dan. Eerst het thuis front collect gebeld. Hadden we oma beloofd. En ook die belofte maakt schuld. Marjanne dacht dat het geen kwaad kon, om oma ff te informeren over haar Bungy plannen. Nou, dat kon het blijkbaar dus wel. De lieve schat heeft geen oog meer dicht gedaan tot ons volgende belletje. En haar hele avond was verpest. We belden n.l. rond 10 uur in de ochtend en dan is het al 19.00h in Nederland.
 
Op weg naar de toren had Pa nog gekeken of hij het hart al uit Marjannes schoenen zag steken, maar nee hoor. Bij Pa zou bij het naderen van die 60 mtr hoge kolos, in combinatie met zo’n spring belofte, het hart tot 6 voet onder de schoenen zakken. Bij Marjanne klaarblijkelijk niet.
 
Koel en toch niet gespeend van enige enthousiasme vulde ze de benodigde formulieren in. Marion beloofde dat ze het kantoor geen seconde zou verlaten en herinnerde Marjanne er bovendien herhaaldelijk aan dat ze nu nog terug kon.
Voor personen van 17 jaar of jonger was een handtekening nodig van ouder of voogd en ook die weigerde Marion heel moederlijk en heel pertinent te verstrekken. Pa was coulanter en signeerde en parafeerde het formulier.
Kosten van sprong, T-shirt en videoband voor eigen rekening, zowas de afspraak. Bij nader inzien kreeg ze de laatste geschonken. Als vooruitgeschoven verjaardagscadeau.
 
 
De Jannen zouden onder aan de toren gaan staan om de sprong te fotograferen en te filmen. Nog steeds onder kreeg Marjanne al een soort harnas aangegespt, waarna ze een paar treetjes naar de lift besteeg, die haar en haar mede springers naar het bovenste platvorm, op 51 meter, zouden brengen. Boven werd nog een harnas aangebracht en werden de benen vakkundig ingewikkeld met een soort bevestiger voor het elastiek. De Bungy.
Eenmaal aan de beurt, schuifelde ze naar de rand, zwaaide braaf naar de camera en dook met een ijzingwekkende schreeuw dieperik in. Kennelijk had ze gekozen voor een dompeling in de onder de toren gelegen pool, want ze verdween tot haar buik onder water. Om daarna onmiddellijk weer omhoog te schieten. Toen ze over het hoogte punt heen was, bijna rechtop staande, donderde ze weer omlaag. Nu raakte ze het water niet meer. Wel schoot ze weer omhoog toen het elastiek z’n ultieme rek had bereikt en donderde ze net zo snel weer omlaag toen Newton haar weer in de greep kreeg.
Met een lijn werd Marjanne naar de kant getrokken, op een bed gelegd en van haar harnas ontdaan. Ze leek sjeekie, maar bleef keul. Op pa’s vraag of dit voor herhaling vatbaar was, antwoordde ze vastberaden positief.
 
 
 
FF terug naar de camper voor een droog T-shirt. Eenmaal terug op de strip, een blik bij dag licht bij de Candlelight Wedding Chapell. Een sms naar Lida en Paul had geleerd, dat zij in deze kapel waren getrouwd. En dus zijn we ook nog ff naar binnen geweest,voor folders. En we hebben ons voor de deur door passanten laten vastleggen op de gevoelige plaat.
 
Vanuit de kapel naar de Sahara. Hier stond een te gekke achtbaan. Vanuit het pal naast de Sahara gelegen NASCAR café, werd je afgeschoten door een gat in het gebouw. Buiten draaide de kar scherp naar links en direct steil naar onder, de kelder in. Daar kwam ze een paar meter verder weer uitgevlogen, om zich direct een looping in te wurmen. Van hieruit draaide de kar weer scherp naar links en direct verticaal omhoog. Op z’n hoogtepunt, in de greep van de zwaartekracht, suisde het monster het zelfde traject nog eens langs. Nu achterwaarts.
 
Na afloop van de rit te voet naar de Stratosphere Tower, naar binnen en door het casino naar de trap die naar de receptie van het toren gebeuren lijdde. In de toren waren ogenschijnlijk 3 attracties, echter i.v.m. met een onweer in de vallei, waren deze tot nader order gesloten. Daar we ook boven op de toren de attractie ritten konden kopen, besloten we toch kaartjes te kopen om naar boven te gaan.
Alle attracties lagen bovenop de uitkijk gallerij, op meer dan 385 meter boven nieuw Las Vegas peil.
 
In de cafetaria, hotdog en coke, pa no bun maar wel een zak chips. Ma een pretzel. Het bleek de enige snack trog op de toren. Het een verdieping lager gelegen restaurant serveerde op dit uur, 3pm, geen lunch meer. En voor het diner was het nog te vroeg en trouwens we waren ook niet gepast genoeg gekleed.
 
De cola rammelde in onze bekers toen boven onze hoofden testritten werden uitgevoerd en het duurde dan ook niet lang of de attracties waren weer operationeel.
·          Eerst in d’r eentje in de 8-baan, de High Roller, die met een gezapig gangetje rond de toren denderde. Zich hierbij geregeld buiten het draagvlak van die toren begevend. Mwah, was het waarde oordeel.
·          Daarna in een soort schietstoel (Big shot), die haar en haar medepassagiers afschoot richting torenspits. En de complete bezetting met Newton/zwaartekracht snelheid daarop weer naar onder deed donderen. Mooi uitzicht, maar niet bijzonder was het coole commentaar.
·          Tenslotte in een bobslee achtig apparaat, waar ze overigens ook helemaal alleen in zat. De X-Scream.Via een schuif werd het onding buiten de torenrand op meer dan 385 mtr hoogte geschoven, waarna het nog diverse meters viel. Aan het einde van de schuif gekomen, werd het weer opgetrokken, waarna de hele procedure, maar nu met dubbele snelheid, zich herhaalde. En ook dit onding, waarin normale mensen ruim 7 kleuren ontlasting zouden produceren, werd afgedaan als zijnde voorzien van een niet onaardig uitzicht, maar ook niet meer dan dat.
 
Met de lift weer naar onder en met de taxi naar de camping. FF relaxen, dutje dus. Eten koken, afwassen, wassen, omkleden en weer op stap.
Naar de Adventure Dome, een ongelooflijk groot op een circustent gelijkend, overdekt speel en spel paradijs, dat deel uitmaakt van het hele Circus Circus gebeuren. Met een rollercoaster met 2 loopings, een behoorlijk hoge wildwaterbaan, een soort schip wat op de kop ging hangen en nog een hele hoop andere attracties. Je mocht overal in, waarbij je een vergoeding variërend van $0,25 tot $6,- diende neer te tellen. Zo groot als het Heerlense Kinderstad? Nee hoor, niet eens misschien. Vele male groter en vele malen spectaculairder.
 
Weer naar de Main Entrance, die schijnbaar ook als hoofduitgang in zwang was, taxi aangehouden en naar Fremont Street Experience. Waar het ooit begon. Met de Horseshoe, dat casino met die cowboy die vrolijk staat te zwaaien. En met de 4 Queens, de Golden Nugget en hoe ze ook allemaal heten. Hier waren alle pleinen en promenades overdekt middels een soort ondoorzichtige halve koepel. In deze koepel werden licht en lasershows vertoond, waarbij de casino’s en de andere nering hun glitter lichten doofden.
 
Weer een taxi aangehouden en terug naar de camping. Wijntje, ervaringen uitwisselen, camera en andere batterijen aan de lader leggen, ff douchen. Moe? Nee hondsmoe. Pa kroo
Je kunt alleen reageren op dit bericht als je bent ingelogd.
Kom naar onze Reizigersbeurs in Zwolle.
Op zaterdag 23 maart of zondag 24 maart.
Kom zaterdag 15 juni naar onze Mini-Infodag in Zwolle.
Meer informatie