USA 2008 Camper vanaf Fabriek3 (Elkhart In. naar Custer S.Dakota)

Door Familie Mochel - 05-08-2008 19:28
7 april, Camper ophalen in Middlebury (Indiana) en overnachting op de KOA Campground.
 
Het ontbijt is ruim voorzien. Behalve brood en zoet beleg, kan je ook nog kiezen uit kaas, cerials, melk, jus d’orange, meer dan genoeg koffie en gebak.
Ik verkies wat boter, jam en een grote bak koffie mee te nemen naar de kamer, waar ik nog wat glutenvrije broodjes heb liggen.
 
Nadat ik dat verorberd heb, probeer ik Bob te bellen. Dat lukt van geen kant. Marjanne loopt naar de receptie en vraagt wat ze moet doen om een lokaal nummer te bellen en komt terug met het nummer van de plaatselijke legale Cab Co.
 
 
Met de aanwijzingen van de receptioniste probeert ze nog eens Bob te bereiken, wat weer mislukt.
Dan belt ze de legale. Ze spreekt 12.00 uur af.
Het is nu half 10 en dus hebben we tijd zat om buiten het terrein te verkennen.
 
Verstoken van voldoende cash en niet zeker wetende of de Cab wel een creditcard machine aan boord heeft, besluiten we eerst flappen te gaan tappen.
Een bank met een drive-inn ATM, zal toch ook wel een walk-inn ATM hebben?
Nee dus.
We sluiten braaf aan, buiten, achter een reeds pinnende Buick, om, zodra deze gereed is, naar de machine te lopen.
Voor Amerikaanse begrippen moet dit heel maf uitzien. Te voet door een drive-inn ATM.
Tsja, nood breekt wetten.
We stoppen onze pinpas (Maestro pas, dus niet de creditcard, da’s n.l. heel duur pinnen) in de gleuf, toetsen op de gewenste taal, vervolgens op ‘withdrawl’ (letterlijk onttrekken), op biljetsoort en op  ‘OK’ Dan nemen we de biljetten met de pas en de ‘receipt’ uit het apparaat. Vervolgens lopen we door, want achter ons wacht een volgende gebruiker, zoals gebruikelijk met auto.
 
Iets verderop langs de provinciale weg ontwaart Marjanne een filiaal van Burger King, haar studentenbaan werkgever. Na San Francisco, wil ze ook hier wel eens het interieur bekijken.
En de bedrijfskleding.
En het menubord met de prijzen.
Daarna maak ik nog wat filmopnames van de typische en drukke plattelands kruising van belangrijke state en county roads.
 
De rest van de wachttijd op de taxi brengen we door op onze kamer, Marjanne met studeren, Marion lezend en ik met het schrijven aan mijn reisdagboek.
 
Om half twaalf verschijnt een verre van nieuwe, licht met donker, blauwe Ford Crown Victoria V-8, die wordt bestuurd door een struise en hartelijke plattelandsblondine.
Een taxi met taxibordje, waarop de naam ‘Grant Cab. Co.’ prijkt. De carrosserie heeft ook reclame uitingen, maar die zijn hetzij door vervaging, hetzij door roestvorming, grotendeels onleesbaar.
 
We checken uit, leveren de electronische ID sleutels in, proppen de koffers achter in de, met een LPG-tank gevulde, kofferbak van de Crown Victoria en stappen in.
Marjanne geeft nogmaals het adres op, ondanks dat dat bij reservering van de rit ook al had opgegeven. ‘423 N Main St. Middlebury’.
De chauffeuse, een meer dan gezellige, nieuwsgierige en informatieve kwebbel, kent Middlebury, weet ook dat daar een Main Street is, die loopt door het gehele gehucht van noord naar zuid, maar van de camperfabriek van Coachmen aldaar heeft ze nog nooit gehoord.
Ze gokt dat de route via de tolweg de kortste zal blijken.
 
De tolweg begint namelijk zo’n 1 ½ Km rechts van het motel en heeft 20Km verderop een afrit aan de rand van Middlebury.
Op North Main Street, rechts van de afrit ligt een KOA (Kampground Of America).
Da’s goed om te weten.
Onze chauffeuse volgt N Main meer dan 5Km
Dan plots rechts reclame voor Coachmen boven een toegangspoort.
Marion ziet links tegenover de poort een ‘Health Food Store’ en ook dat is goed om te weten.
 
Tja, en dan sta je met een taxi op het terrein van Coachmen en dan weet je nog niet waar naar toe. Want er is geen camper te bekennen.
Onze chauffeuse stelt voor om achter een deur met ‘Office’ op de ruit, informatie in te winnen en voegt woord bij daad. Ik loop mee.
 “Is it for ‘Road Bear”, vraagt een typemiep, hetgeen ik bevestig.
“Buiten 1ste weg rechts, dan weer de 1ste weg rechts en dan de bordjes ‘Road Bear’ volgen.
Tsjee dit Coachmen fabrieksterrein is groter dan menig Nederlands industrieterrein.
                                                                                                                    
Na 2X rechts en 3 ‘Road Bear’ bordjes, ontwaren we rechts achter een voetbalveldgrote loods, misschien wel 100 campers. Allen van het type class C motorhomes (camper met slaapdeel boven de bestuurder), de ene helft met Chevrolet, de andere helft met Ford carrosserie. Vanaf 23 tot 32 voet, kleur wit en ofwel met blauwe ofwel met bordeaux rode striping.
We watertanden.
Marjanne rekent af bij de taxi chauffeuse. $ 43,00 inclusief de kosten van de tolweg. En die bedroegen zowaar 75c.
 
Marion bewaakt de bagage. Marjanne en ik gaan ons direct melden.
“Hadden wij u niet pas om half 2 verwacht?, klinkt het in een met zwaar Duits accent doorspekt, verder goed verzorgd Engels.
Wij knikken devoot. Niets helpt om ons eerder aan de beurt te laten zijn.
Half 2 is half 2. En geen minuut eerder.
 
Dus rest ons niets anders dan buiten in het lentezonnetje te kijken naar anderen, die eerder aan de beurt waren en die hun camper al aan het inruimen zijn.
En naar anderen die, zodra de eerste anderen zijn vertrokken, hun voorgereden mobiel krijgen uitgelegd, waarna zij beginnen met inruimen.
Een tafereel dat zich zo ongeveer om het half uur herhaalt. Steeds met andere acteurs en steeds met andere RV’s.
Tot half twee, dan mogen wij opdraven.
 
Marjanne en ik hebben al stoelen in beslag genomen in het provis
Je kunt alleen reageren op dit bericht als je bent ingelogd.
Kom naar onze Reizigersbeurs in Zwolle.
Op zaterdag 23 maart of zondag 24 maart.
Kom zaterdag 15 juni naar onze Mini-Infodag in Zwolle.
Meer informatie