een lange dag(4-7)

Door Ina, Pepijn & Kids - A long time ago

We vertrekken later dan gepland bij een bewolkte hemel. Ik heb de watertank nog vol kunnen gooien dankzij de extra waterslang van onze buren ( Betsy en haar man).

Als we de 28 opdraaien signaleert een auto die achter ons heeft gereden dat we moeten stoppen. Het blijkt dat we al een tijdje geleden onze sewerhose, de afvoerslang zijn verloren. Aangezien we dit keer geen reserveslang hebben meegekregen moeten we wel terug. Een half uur later zijn we weer onderweg, nu met slang.

Langzaam begint het te regenen. De weg is blijvend eentonig, een enkele heuvel biedt afwisseling, maar vergezichten ontbreken. We passeren de Wrentham outlets, en gaan verder. En verder. En nog verder, nog veeel verder. Gelukkig stopt de regen.

Op de 91 kiezen we exit 26 om de Mohawk Trail te rijden. Een oud indianenpad en vroeger vakantie gebied. De weg slingert langs de Deerfield rivier door een heuvelachtig gebied. Troosteloze nederzettingen (dorpen kun je het veelal niet noemen) wisselen zich af met schone uitzichten tot mijlen ver. Volgens onze reisgids kijken we uit over de bergen van Vermont. Overal langs de weg zijn verlaten motels, deels in gebruik als “private storage”.

We stoppen  onderweg op een kleine parkeerplaats als we beneden de rivier zien. Lasse en ik lopen naar beneden, op gepaste afstand (want net wakker) gevolgd door Malte. Malte heeft last van de slaapziekte: zodra we in de wagen stappen is hij moe en gaat op de bank liggen.

Als we bij de rivier zijn aangekomen zien we aan de overkant een grote, blote indiaan. Oké, toegegeven, enige dichterlijke vrijheid heb ik hier gebruikt, maar groot en bloot is-ie wel. We trekken er ons niets van aan en stappen vrolijk in het frisse water, ongelooflijk veel op kikkervisjes lijkende beestje verjagend.

Zodra we weer in de auto zitten rijden we al spoedig Florida binnen. Het gehucht Florida welteverstaan, opgericht in 1805. even verderop stoppen  we bij een uitzichtpunt waar waarachtig een souvenirshop om haar bestaan vecht. In de tijd dat wij er stilstaan stoppen er veel auto’s, maar gekocht wordt alleen water en frisdrank.

De volgende echte stad op de route, North Adams, is een stad waar ooit de rivier een belangrijke rol speelde. Grote, oude industriële gebouwen herinneren aan de tijd dat het water hier molens (hout? meel?) in werking zette. Inmiddels staat alles leeg en heeft de stad dringend een verfbeurt nodig. Vervolgens vallen onze monden open van verbazing als we een paar mijl verderop Williamstown binnen rijden: het ene na het andere schitterende gebouw, en alles ziet er uit of het gisteren geschilderd is. Strakke grasgazons liggen in de schaduw van decennia oude bomen. Williamstown is een universiteitsstad, waar diverse rijke ouders gebouwen hebben geschonken aan de universiteit in elke voorstelbare klassieke bouwstijl (of in ieder geval de Amerikaanse versie er van). De huizen aan de route hebben ook een totaal andere uitstraling dan wat we tot nog toe op de Mohawk Trail gezien hebben.

We verlaten de Mohawk Trail en rijden de staat New York binnen. In Cohoes stoppen we om te tanken, en kort daarop bij Price Chopper voor de boodschappen. De indruk is misleidend: we verwachten een soort Aldi, maar komen in een schitterende goedgesorteerde supermarkt die (volgens de diverse plakkaten) in 2004, 2005, 2006 en 2007 tot beste supermarkt uit de “Capital Region”is gekozen. Na weer veel te lang te hebben rond gehangen, bij de inpandige Starbucks koffie en milshake te hebben gehaald, rijden we 100 lange mijlen de 87 richting noorden. Het wordt weer iets bergachtiger, met hier en daar een meertje langs de weg.

Exit 30 verlaten we de Interstate om via Lake Placid en Saranac Lake naar onze camping te rijden. We passeren voor Lake Placid Mount Van Hoevenberg waar in 1980 onder andere het Olympische bobsleeën is gehouden, en kort daarop de Olympische springschansen. Tussen Lake Placid en Saranac Lake zien we een groot bord BBQ, en een enorme hoeveelheid auto’s. Dit moet een populair restaurant zijn. Leuk, maar daar hebben we nu geen tijd voor. Het is al laat en we moeten voor 9 uur op de camping zijn. Na ruim 40 minuten bereiken we de ingang van Fish Creek Pond Campground. We moeten over deze camping heen om naar onze camping te komen. Even een korte geschiedenisles: de Adirondacks waren oorspronkelijk een berggebied van meer dan 3000 meter hoogte, maar door erosie tijdens de verschillende ijstijden is het redelijk vlak geworden. Vandaag de dag is de hoogste berg 1629 m. Tijdens de laatste ijstijd lagen de Adirondacks onder 2000 meter ijs. Na het smelten ontstonden ontelbaar veel meertjes en meren. Fish Creek Pond is een meer wat direct vanaf de weg toegankelijk is. Omdat het gebied zoveel meren en waterwegen kent, is de enige manier om naar Rollins Pond Campground te komen via de eerder genoemde camping. We melden ons aan bij de rangers die ons meteen doorverwijzen: naar rechts, doorrijden tot plaats nummer 135 en daar rechtaf. We rijden om een groot meer heen, waarbij links maar met name rechts (direct aan het water) camperplekken zijn. Na ongeveer 10 minuten komen we bij plek 135 waar inderdaad een weg naar rechts het bos in gaat. Circa 2 mijl verder doemt opnieuw een rangershuisje op, waar ik dit keer moet uitstappen en onze boeking bevestig. Ik moet onder andere tekenen voor het feit dat ik op de hoogte ben dat er beren rondlopen, en we goed onze etensresten moeten opbergen. We mogen niet slapen in de kleren die we tijdens het bereiden van het eten gedragen hebben. Alles bij elkaar duurt dit zo’n 5 minuten, en dan mogen we naar de van te voren via internet gereserveerde plek 162. Na wederom zo’n 10 minuten rijden komen we eindelijk bij onze plek aan. De zon staat nog net boven de heuveltoppen in de verte, die we tussen de bomen door kunnen zien. We staan niet direct aan het water, omdat die plekken die voor een RV van 28 ft geschikt zijn al geboekt waren toen ik ging kijken. Daar waar op Fish Creek Pond Campground veel grote campers en sleurhutten staan, is onze camping voornamelijk bezet door tenten en vouwwagens. Ik zet met hulp van de jongens de wagen op blokken, en that’s it: geen water, geen stroom. Maar ook dat heeft z’n charme. We lopen tussen twee vouwwagens door naar het water en komen op een klein strandje, waar net op dat moment een paar eenden met kleintjes aan komen zwemmen. De jongens blijven nog even hangen voor ze de ballen tevoorschijn toveren, en ik ga met Ina aan de slag voor het eten. Het wordt vanavond Bratworsten en Italiaanse Hot Sausages, mais met gele paprika en boter, en de gebruikelijke salade met Supreme Ceasar Dressing (van het merk Marzetti uit het koelvak, heerlijk. Ina is verslaafd geraakt inmiddels). We zijn moe en gaan vroeg naar bed, maar ik word nog even wakker van schoten en vuurwerk. Het is de 4e juli, Independence Day.

Je kunt alleen reageren op dit bericht als je bent ingelogd.
Infodag zat. 7 dec @ Zwolle
drie regio's, twee campers
Meld je gratis aan
20 oktober: Roadshow in Breda
Zuidwest-Amerika, West-Canada en camper!
Meld je gratis aan