28 september – Oakland Raiders vs San Diego Chargers

Door Mir en Jorn - A long time ago

Vandaag vertrekken we vroeg, omdat we de drukte voor willen zijn die ongetwijfeld op gang zal komen in de aanloop naar de wedstrijd. We kopen heerlijke broodjes bij een bakker in San Francisco en stappen dan op de BART naar het Colliseum in Oakland. Het is nog vrij rustig, maar als we aankomen in Oakland zijn we niet bepaald de eersten. Op de parkeerterreinen wemelt het van de tentjes. Eerst denken we dat dit vast en zeker van dat i Fiesta Latina zal zijn maar als we dichterbij komen zien we dat het allemaal mini party tentjes zijn van gewone bezoekers. Onder bijna iedere tent staat wel een BBQ, waarvan sommige zelfs op de trekhaak van hun auto’s. Wat een gekte. We zien mensen helemaal verkleed – alsof hier carnaval is begonnen – in Raiders stijl en ouders met kinderen en koelboxen richting het stadion lopen. Dit is echt een familie uitje en niet slechts een wedstrijd, zo blijkt. Ook supporters van San Diego lopen hier rustig rond tussen de Raiders-fans. Hier kan het dus wel, zonder dat ze elkaar de hersens inslaan. De sfeer is ook bijzonder sportief en plezierig.

We kijken onze ogen uit en genieten van een Mexicaans bandje dat staat te spelen voor de ingang. We eten ons brood buiten het stadion op en gaan daarna langzaamaan naar binnen. Het stadion is nog nauwelijks gevuld maar er zijn al spelers bezig aan de warming-up. Benieuwd of het echt uitverkocht is. Het lijkt er nog niet op. Maar hoe meer het richting 1 uur gaat, het tijdstip waarop de wedstrijd moet beginnen, des te drukker het wordt. De spelers zijn om kwart voor 1 klaar met hun warming-up. Een fan waarvan ik sterk het vermoeden heb dat hij of zijn pilletjes vergeten is, of juist hele verkeerde pilletjes gehad heeft, gaat helemaal uit zijn dak en jent de boel een beetje op. Maar blijkbaar kennen ze hem hier. Iedereen reageert er gelaten op, lacht er hartelijk om en sommigen lopen zelfs naar hem toe om hem te begroeten. Niet dat dat laatste nodig is trouwens, want volgens mij heeft hij iedereen persoonlijk welkom geheten die het stadion betreden heeft. Wij hebben in ieder geval allemaal een high-five gehad. Zelfs ik, terwijl ik toch echt duidelijk de verkeerde kleur voor mijn shirt heb uitgekozen vanmorgen…. Hopelijk blijft de sfeer hetzelfde en verliezen “we” niet…

Uiteraard begint de wedstrijd niet voordat iedereen is gaan staan voor het national anthem dat door de Latina ster Brenda K. Starr ten gehore wordt gebracht. De cheerleaders – zeg maar cheerleger, zo’n 40 man, uhh excusez, meiden sterk (hoewel sterk ook weer niet de term die in het hoofd springt als je de dames in korte rokjes en naveltruitjes en witte laarzen ziet op en neer springen met hun pompons) – doen hun danspasjes. Ieder voor hun eigen groep fans, verdeeld over 4 kanten van het veld. En ieder kwart blijken de dames naar een andere hoek van het veld te verhuizen zodat de supporters niet 4 kwarten lang naar dezelfde pipi-langkousjes hoeven te kijken. Maar wat waar is, is waar, (op)gemaakt of niet, al was het laatste het geval geweest, ik denk niet dat veel mannelijke toeschouwers geklaagd zouden hebben als ze zelfs al de hele wedstrijd lang dezelfde “vroujlui” voor de neus hadden zien hupsen.

Maar dan de wedstrijd zelf. Die is werkelijk onbeschrijflijk. Buiten het feit dat ik maar gedeeltelijk en vooral in het algemeen de spelregels ken – ik weet wat de bedoeling is en ken het verschil tussen een touchdown en een conversion – is het een spektakel zonder weerga. De beschermende kleding blijkt ook geen overbodige luxe. De enige andere manier om geen onoverkomelijke kwetsuur op te lopen dan het dragen van zo’n harnas (hopelijk voor de mannen inclusief mini-harnas, oftewel tok) lijkt te zijn dat je die vreemde schijnbaar niet volledig opgeblazen bal meteen weggooit op het moment dat je de pech hebt gehad om dat kreng überhaupt al in je handen gegooid of geduwd te hebben gekregen. En zelfs dat werkt niet altijd, want voor sommigen lijkt het niet uit te maken of je de bal hebt of niet, of ze zien het gewoon niet. Ze halen je rücksichtslos neer en springen dan met 10 man bovenop je. Het enige dat me trekt aan het spelletje is de macht die je hebt als je die bal hebt: als je iemand echt niet kan zien of luchten kun je hem namelijk die bal in zijn handen duwen en dan je zwaarste tegenstander daarop attent maken, terwijl je degene die je de bal gegeven hebt net lang genoeg ophoudt zodat de tegenstander de kans heeft gehad een aanloopje te nemen. Wel zorgen dat je op tijd een pasje opzij zet dan…

Effectieve speeltijd van een kwart is 15 minuten en er zijn – zoals je zou verwachten – 4 kwarten. Maar het spel ligt zovaak stil, vraag me niet waarom, dat uiteindelijk 3 uur nodig zijn om 1 uur speeltijd afgerond te krijgen. Maar van begin tot eind is het een spektakelstuk. Laat in de middag staat een stand van 18-28 op het scorebord. We hebben verloren. Ik probeer niet teveel aandacht te trekken met mijn donkerblauw – de kleur van de San Diego Chargers – shirt en probeer zeker niet een gezicht te trekken dat uitgelegd kan worden als zijnde een glimlach. Maar de vrees blijkt ook nu ongegrond. Van een bedreigende sfeer is ook nu geen sprake. In de file richting BART krijg ik niet 1 opmerking die ook maar enigszins vervelend is. Overigens zijn we na 3 kwartier al in de metro en na iets meer dan een uur na afloop van de wedstrijd zijn we alweer in downtown San Francisco. Vandaag gaan we nog eten in Fisherman’s wharf. Een gezellig, maar druk restaurantje waar we een lekkere pasta met krab eten brengt de dag tot een mooi einde.
Je kunt alleen reageren op dit bericht als je bent ingelogd.
Meld je nu gratis aan voor ons webinar over Zuidwest-Amerika.
Klik voor meer info!
Meld je nu gratis aan voor ons webinar over West-Canada.
Klik voor meer info!