30-31 oktober 1 november

Door Heleen en Sijko - A long time ago
Donderdag 30 oktober
 
Van het State Park in New Jersey naar Jersey City en New York, dat staat voor vandaag op het programma. En dan blijkt die staat New Jersey zo lelijk nog niet als je vanaf de Turnpike I95 zou verwachten. Als je maar de kleinere wegen opzoekt. Dan blijkt dat je tot zo’n 15 kilometer voor New York nog in uitgestorven en prachtig bosgebied kunt verkeren.
Maar goed, dan komt het toch echt zover, dat de suburbs beginnen. We hebben ruim de tijd voor het donker wordt en in ieder geval op het RV-park willen hebben bereikt. We besluiten eerst maar eens poolshoogte te nemen op Staten Island bij de startplaats van de marathon. Omdat we nog niet weten hoe we daar moeten komen, zoeken we al rijdend uit welke route het meest geschikt zou zijn als ik (Sijko) zondag per fiets zou gaan, dan wel per openbaar vervoer. Uiteindelijk wordt dat niet helemaal duidelijk, met name omdat er een brug is, waar ik over zou moeten, maar waarbij het onduidelijk is of het per fiets te doen is. Bovendien lijkt het er niet op dat er een busverbinding tussen Jersey City en Staten Island bestaat. Beide liggen in verschillende staten en dat blijkt een behoorlijke barrière te zijn. Met een beetje pijn in mijn buik – want hoe kom ik in vredesnaam bij het startpunt van marathon – arriveren we op het RV-park, een weerzien na drie jaar. Toch ’s avonds niet de verleiding kunnen weerstaan om Manhattan in te gaan. Tien minuten lopen, halfuurtje met de PATH, een paar trappen omhoog en ja hoor, we staan op Herald Square. Vijf minuten lopen en Times Square is bereikt. Daar heb ik afgesproken met de dame van Marathon International, die mij de registratiekaart voor de marathon overhandigt. Daarna op zoek naar een restaurant, wat eten, wat winkelen, wat kuieren, this is New York, man.
 
Vrijdag 31 oktober
Vandaag de administratieve voorbereiding op de marathon. Eerst naar het Javis Center om het startnummer en alle toeters en bellen op te halen. Helaas pakken we de verkeerde PATH en komen niet aan op de 33e straat, maar onder het voormalige WTC- gebouw. Vervolgens besluiten we maar om de bovengrondse bus te nemen, een aanrader, want dan zie je nog eens wat van al die verschillende wijken. We moeten lijn10 hebben, maar die blijkt voorwaar niet gemakkelijk te vinden. Op het WTC-terrein wordt volop gebouwd, en daarvoor is er van alles aan wegen omgelegd. Het duurt zeker een half uur voor we doorhebben hoe bij een opstapplek te komen. Ondertussen is Heleen’s lip gaan bloeden (koortsblaar, helaas geen Zovirax te krijgen of tegen bedragen van 150 dollar of meer (€2.50 in Nederland). We vluchten een drogisterij binnen, maar veel meer dan wat doekjes levert dat niet op.
Uiteindelijk dan toch in de bus, die er vervolgens een drie kwartier over doet om ter hoogte van het Javis Center (42e straat) te komen. Inmiddels een behoorlijk lege maag, dus maar even eten, en dan nog een kwartiertje lopen. Je begrijpt het is zeker twee uur later dan verwacht als we er zijn. Zo kan het dus ook in New York.
Daar loopt alles gesmeerd. Het startbewijs en het nummer wordt uitgereikt, shirts, etc,etc. En voorwaar, er blijkt een desk te zijn voor het regelen van vervoer naar het startpunt. Heb ik me voor niets zorgen gemaakt. Ik hoef pas om 8.00 uur bij de Ferry van Manhattan naar Staten Island te zijn. En dat terwijl het alternatief was, dat ik om 5.30 uur ergens in New York op een charterbus van Marathons International zou moeten opstappen. En ik hoef pas om 10.20 uur te starten!
Blij en gelukkig verlaten we het gebouw, om deel twee van de dag: een bezoek aan het Guggenheim te beginnen. We pakken opnieuw de bus, en voorwaar, alles loopt gesmeerd en we kunnen voor de deur uitstappen.
Het Guggenheim museum zit in een bijzonder, spiraalvormig gebouw. Het heeft een eigen schilderijverzameling van schilders vanaf eind negentiende eeuw. Maar het is natuurlijk veel bekender door de tentoonstellingen van hedendaagse kunstvormen. En ik moet zeggen, dat de huidige invulling een beetje tegenviel. Er was een tentoonstelling van Catherine Opie, een hedendaagse fotografe. Bijzonder, mooi, maar niet echt top of the bill. Daarnaast “Theanyspacewhatever”, een geïntegreerde tentoonstelling van 10 kunstenaars die vanuit diverse artistieke strategieën (zoals dat heet) streven naar het oproepen van een soort ‘activated spectatorship’, jawel. Ik houd het er maar op, dat de tentoonstelling de artistieke schoonheid van het gebouw niet heeft kunnen verbergen.
 
Hierna natuurlijk de verleiding niet kunnen weerstaan om door het naastgelegen central park te kuieren. Prachtig weer, joggende mensen in allerlei outfit, het meer, de schitterende borders van het park in de vorm van wolkenkrabbers, heerlijk om te zijn. Daarna weer de bus, de PATH, terug in de camper, eten en slapen, de tweede dag.
 
Zaterdag 1 november
Op de derde dag staat eerst de Friendshiprun op het programma, een loopje van 6,5 km van het gebouw van de VN naar het eindpunt van de marathon in central park. Het moet de gedachte: Alle Menschen werden Brüder onderstrepen en met zo’n honderd nationaliteiten kom je een heel eind. 20.000 mensen mogen dwars door Manhattan op de rijbaan lopen en ik ben daar één van. Uniek, ook als je nagaat hoeveel verkeer daar dagelijks overheen gaat en nu dus verdreven wordt.
Leuk ook om even te zien waar je precies aankomt.
 
Daarna splitsen de wegen van Heleen en mij zich. Heleen gaat naar het Joods Museum, en ik ga luieren op een bankje in Central Park. Je mag tenslotte één dag voor de grote inspanning niet teveel van het lijf vragen…
Daarna gaan we op weg terug naar de camper. Onderweg komen we een kapper tegen en herinner ik me dat Heleen al een paar keer ernstige bedenkingen tegen mijn kapsel heeft geuit. Toch maar even knippen en scheren, dus. Je moet er een beetje schier uitzien tijdens de marathon, nietwaar?
 
Je kunt alleen reageren op dit bericht als je bent ingelogd.
Infodag zat. 7 dec @ Zwolle
drie regio's, twee campers
Meld je gratis aan
20 oktober: Roadshow in Breda
Zuidwest-Amerika, West-Canada en camper!
Meld je gratis aan