Zaterdag 4 september

Door A & T Bakker en R & J van Doorne - 05-09-10 06:34

Zaterdag 4 september. Los Angeles behoort bijna tot het verleden. Toch ook wel weer jammer. Vandaag start namelijk de grootste fair (soort jaarmarkt) van de country. Ik neem aan dat ze daar California mee bedoelen. Naast het feit dat het maandag Labour Day is, zal ook de fair ertoe bijgedragen hebben dat het vol is op het RV-park. Gisteren hebben we nog een leuk gesprek gehad met onze buurvrouw die ook een stentje (hoe schrijf je dat in goed Nederlands?) heeft op de fair. Zij is fotografe en fotografeert mensen in verklederskleren (hoe schrijf je dit dan?). Dus je kunt je verkleden als bijvoorbeeld Indiaan en dan neemt zij een foto. Ook een manier om je geld te verdienen. Vanmorgen toen we wegreden stond het al behoorlijk vast met het verkeer. Wij hadden daar geen last van; we gingen de ander kant op.

Afijn gisteravond vroeg in bed. Maar goed ook want we hebben ruim geproefd aan het bekkie. Vanmorgen bleek dat het waar is wat ze zeggen. Los Angeles heeft een lage luchtvochtigheid. De monden waren aardig droog. Om 7 uur was, alweer, de reveille. Zo konden we in ieder geval op tijd douchen. Toen ik het nog steeds (eigenlijk al weer) smerige washok binnenkwam kon ik gelijk douchen. Dan maar daarna scheren. Rob was een tel eerder en kon zijn Boeddhabody ook direct blootstellen aan de verkwikkende waterstralen. De ruimte is wat klein en het is zaak zo weinig mogelijk van vloer of wanden te raken. Tandenpoetsen ook maar onder de douche. Bij de wasbak is dat ook al niet een pretje. Verschrikkelijk wat een zooi sommigen kunnen maken. Ach, na de douche is het allemaal weer snel vergeten.  Het ontbijt is weer eenvoudig. Onderweg nemen we nog wel een bakje koffie en een broodje. Van Los Angeles op weg naar waar we nu zijn, het RV-park in Buellton.

We zaten geografisch gezien aan de andere kant van Los Angeles in een voorstadje genaamd Pomona. Het was wel een mijl of 30, misschien wel meer, om de stad uit te komen. Zo snel mogelijk probeerden we op Highway 1 te komen. De scenic route langs “The Pacific Ocean”. We hadden geluk. Bij de oceaan gekomen was er nog wat mist te zien. Mooi schouwspel, de mist die vanuit de oceaan komt tot in het land. De dag was helder. Het kan namelijk ook zo zijn dat je langs de oceaan rijdt en helemaal niets ziet doordat de mist niet optrekt. Via een aantal plaatsen was het up north. Een van de plaatsen die we passeerden was Malibu. Een langgerekt dorp of stad waar zeker niet de minst gefortuneerde mensen wonen. Tjonge wat een villa’s. Daar zijn onze, overigens niet onaardige, huizen kinderspeelgoed bij. Luxer dan luxe. Een heel mooie streek langs het water. We verbaasden er ons dan ook over dat de filmsterren zich allemaal opsluiten in Beverly Hills en niet in Malibu wonen. Nu, nog eens er aan gedacht, zal het zo zijn dat de meesten ook wel een optrekje in Malibu hebben.

In de buurt van Malibu was onze eerste echte stop. We hadden al een stop gehad bij de supermarkt. De tweede stop was dicht aan het water, maar wel aan de verkeerde kant van de weg. Oversteken is goed uitkijken geblazen. Eerst maar even een bakkie doen. De koffie was bijna doorgelopen toen het aggregaat geen 110 volt meer af gaf. Gelukkig was er voldoende leut om 4 kelen te smeren. Het leek mij verstandig op een wat grotere parkeerplaats de storing te verhelpen. Dus bakkie leut en een appelflapachtig iets (met lemonvulling er in) genuttigd bij de oceaan. Rob en de dames hebben nog een paar zeehonden gespot. Ik zag ze daarna nog even in een flits. Tja, iemand zal toch de technische handleiding door moeten nemen om de storing van het aggregaat te kunnen verhelpen.

Zo, de weg maar weer op. Op enig moment ging de 1 over in Freeway 101, die ook wel grotendeels langs het water loopt, maar het is een stuk minder leuk. Beetje jammer, maar we hebben toch ook nog wel veel gezien. Zo kwamen we langs een gigantische marinebasis. Duidelijk dat het stadje er om heen helemaal van leefde. Er was een groot verschil tussen arm en rijk te bespeuren. Wat achterbuurtachtige woongebieden, maar ook huizen aan het water met grote boten er voor. Het is niet anders en wij kunnen er niets aan veranderen. Het werd weer tijd voor de snelweg.  Ha, een grote parkeerplek met toiletten.  Een frisje met een droog stuk brood, wat hebben die yanks toch met brood? Ik ben toch van mening dat er niets boven het Nederlandse brood gaat. Voor het eerst zagen we een bord met een waarschuwing tegen slangen. Natuurlijk ook daar een foto van gemaakt. Oh ja, gisteren heb ik wel geprobeerd wat foto’s op de weblog te zetten, maar om een of andere reden lukte dat niet. (of had ik dat al geschreven?) Ook was het tijd de elektriciteit weer aan de praat te krijgen. Door het lezen van de handleiding was het een fluitje van een cent om de boel weer aan de praat te krijgen. Zonder deze handleiding had ik het knopje nooit gevonden. We kunnen dus onderweg weer koffie zetten of zelfs de airco gebruiken. Je mag namelijk rijden met het aggregaat ingeschakeld, waardoor je ook de airco van het achtergedeelte kunt gebruiken bij extreme hitte. Je moet zelf maar bekijken of je voorgaand nuttige informatie vond. Ik denk het niet, maar volgens mijn dochter worden de verhaaltjes korter en twijfelt zij hierdoor aan mijn discipline. Vandaar dat ik mijn beste beentje weer voor zet, maar als er over de dag niet zo heel veel te vertellen valt kan schier nutteloze informatie in ieder geval bijdragen aan het aantal woorden dat getypt wordt. Tot nu toe hebben we niet gereden met het aggregaat ingeschakeld. Beetje overbodig en daarnaast gebruikt het een liter benzine per uur en daar bovenop kost het ook nog drie dollar per draaiuur. Ja ja, ook voor de Amerikanen is business business.

Verder maar weer. Zo nu en dan zagen we weer een glimp van de oceaan. Morgen rijden we een heel stuk over Highway One. Dat geeft vast weer mooie gezichten. Ik kijk er al weer naar uit en weet zeker dat de rest dat ook doet. Voordat we echter zover zijn gaan we het plaatsje Solvang bezoeken. Dat ligt een 10 minuutjes rijden vanaf hier. Het is het evenbeeld van een Deens stadje en volgens de buurman lijkt het op een stukje Holland. We nemen hem het laatste niet kwalijk. Hij is nog nooit in Nederland geweest.

Ik loop weer op de feiten vooruit. Eerst ons RV-park waar we nu bivakkeren. Het is het duurste tot nu toe AAA aproved. Best wel luxe en wij hebben ook nog een premium plaats. Niet dat we dat willen, maar er was niets anders. Wat kost het ons, vroegen we nog. Well darling, that will be 76 dollar, and because there are four persons we will add 6 dollar. Then there will be some taxes, so the totall sum is 90 dollar and 20 cents. Yeah, business is business. Ride on! Omdat we niet nog vele mijlen willen rijden toch maar voor deze camping gekozen. Door Labour Day is het maar afwachten of je elders een plekje kunt bemachtigen. Voor morgen zal het wellicht moeilijk worden. Janneke en Triensje hebben wat adresjes opgezocht.

Eerst maar weer het traditionele bekkie. Gezellig even zitten en met de buren gesproken. Hij kent Europa een beetje, maar is nog nooit in The Netherlands geweest. Dat lijkt hem wel wat. Nou, gewoon doen dan. De beste man werkt in de filmindustrie en kon een tijdje terug naar Nederland toe. Niet gedaan. Mooi dom dan, toch? Als je op kosten van de baas kan is dat mooi meegenomen. Waarschijnlijk zal er dan wel te weinig tijd zijn om wat zaken te bekijken en het reizen trok de buurman ook niet meer zo. Misschien komt het er nog een keer van. Aardige lui hoor, niets op aan te merken. Geen grote filmcarrière voor ons, zo lijkt het. Tenminste geen belangstelling in die richting  van de buurman gezien.

Ik begin met onze dagstory en Rob start de BBQ weer op. Oh nee, eerst hebben we een aantal caravans en trailers bekeken. Er bleek hier een show te zijn van deze kasten van wagens. Er was er een bij met drie lcd schermen en een muziekinstallatie waar je u tegen zegt. Jammer genoeg waren we te laat begonnen. De standhouder was al bezig de caravans af te sluiten. Nog wel met hem staan kletsen. Gezellige man.

De BBQ. Eerst een karbonaadje met wat sla, macaronisalade en aardappelsalade. De laatste was vandaag gekocht en bleek heel wat anders te zijn. Een soort van magnetronmaaltijd en geen salade maar aardappelpuree met bacon en een soort groente. Nadat we het opgewarmd hadden bleek het best te smaken met wat kruiden er op. Daarna verraste Rob ons met een worstje gevolgd door een stukje bacon. Rood wijntje er bij, dus genieten.

Het is hier een stuk kouder aan de kust. We hebben de lange broek aan en een vest. Sommige Amerikanen zitten in een soort van Poolkostuum. Het is fris, maar je kunt ook overdrijven.

Je kunt alleen reageren op dit bericht als je bent ingelogd.
Boek nu al je camper voor 2020
bij Cruise America of Cruise Canada
Kom zaterdag 23 februari naar onze Infodag in Zwolle.
Meer informatie