Zondag 5 september

Door A & T Bakker en R & J van Doorne - 06-09-2010 06:23

Zondag 5 september. Brrrr, het is koud hier. Opstaan alweer om 7 uur. Nou ja, in ieder geval een half uur later dan wanneer ik werk. Vanmorgen om een uur of 6 kreeg ik een telefoontje. Gezien de kosten van bellen en gebeld worden reageer ik alleen op bekende telefoontjes. Deze was onbekend, maar wekte ons allemaal. Tweede keer deze vakantie.

Gisteren het naschrift met betrekking tot Rob zijn ruzie met de waxinelichtjes toch nog even aan toevoegen dat ook zijn neus er onder zat.

Bij de douches was Rob al druk bezig zijn lichaam te reinigen. Ik zat op het bankje te wachten op een vrije douche toen een medekampbewoner, een Amerikaan, binnenkwam. Rob maakt altijd veel lawaai. Kuche, kuche, baarg baarg glop glop ggggg ggggg, het is niet te beschrijven. Het maakt niet uit wat hij doet. Of het op het toilet is, de douche of wanneer hij in slaap valt. Altijd bijgeluiden met de nodige decibels. Afijn, de Amerikaan zegt tegen mij (ik was de enige aanwezige naast hem): “this man has a problem” . Ik zei: “wel sir, he is my friend and this is normal”. He still has a problem, the man said. Later bij de wasbakken stond Rob rechts en de Amerikaan links toen ik binnen kwam. Is that him, he asked. Yes that’s him en we lachten een beetje.

Goed, weer all clean, konden we aan het ontbijt beginnen. Hoewel Rob beloofd had eieren te bakken kwam daar niets van terecht. Niet meer aan gedacht denk ik.

Mooi op tijd kon ik met behulp van het gidsen van Rob de camping afrijden. Duidelijk was dat al veel kampeerauto’s voor ons geen rekening gehouden hadden met de dikke scheefgroeiende boom links van de kampeerplek. Op weg naar Solvang. In eerste instantie dachten we dat het een heel klein dorpje was, maar dat viel mee. Het leek of er heel beroemde restaurantjes waren. Mensen stonden in de rij om binnen te komen. Let wel, het is nog maar een uur of 9 ’s morgens. Heel vreemd om midden in California een Deens dorp te zien. Lijkt ook wel wat Duits, met fachwerkhauser. Maar misschien is dat ook wel Deens. Nadere inspectie door Rob liet wel zien dat de muren fake waren en niet zoals in Duitsland met hout, maar geboetseerd uit cement oid. Een beetje Nederland kun je misschien ook wel zien doordat wij in ieder geval 3 molens hebben gezien. Bij een van de vele plaatselijke bakkers hebben we een kop koffie gedronken met een kaneelrol en nog een of ander lekker koekje. We hebben wat langer rondgelopen dan ik verwacht had, maar het was de moeite waard. Leuk hoor. Als je in de buurt komt, toch even een bezoekje afleggen. Je kunt er ook een nachtje blijven. Kamers genoeg.

Janneke had nog iets gelezen over een paardenranch in de buurt. Op deze ranch was je welkom om rond te kijken. Het blijkt om de ranche van Monty Roberts te gaan, een plaatselijke “Horsewhisperer”. Een opleidingscentrum voor paarden is de dagelijkse werkzaamheid van meneer Roberts. In deze omgeving is volgens Janneke ook de film de “Horsewhisperer” opgenomen. Via een heel lange oprit hebben we de ranche bezocht. Erg netjes allemaal. Veel paarden ook. Er zijn wat foto’s gemaakt, dus het kan na onze thuiskomst allemaal bekeken worden.

Welke kant nu op? Pismo Beach werd het doel. Dit plaatsje was ons aanbevolen door onze buurman uit de filmindustrie. Een heel toeristisch plaatsje kwamen we achter, heel dicht aan de oceaan. Voordat we er kwamen hebben we geprobeerd zo dicht mogelijk bij de oceaan te komen. We kwamen ook langs het plaatsje Los Alomos, volgens mij bekend van een of andere western. Er staan ook wat western look alike huizen aan de hoofdstraat. Welcome in Los Alomos, the cotton valley, stond er op het bord. Geen katoenplant gezien, maar wel veel wijngaarden. Rustige weg en eerlijk gezegd vond ik dat wel prettig. Net voor Pismo Beach werd de weg zeer heuvelachtig en kronkelig. Heel scenic zullen we maar zeggen. Nee, echt een mooie weg om te rijden.

Aangekomen in Pismo Beach was het nog zaak een RV-park te vinden. We voorzagen wel een probleem. Het is lullig te zeggen, maar in dit geval was de een zijn ellende ons geluk. We staan op een super camping, met aardige buren. Dat er een plek vrij was kwam doordat de zoon van de bewoonster, van nu ons plekje, een hartaanval gekregen. Onze buurman had zijn auto op onze plek geparkeerd. Die moest hij natuurlijk verzetten, maar hierdoor ontstond een plezierig contact. We mogen zelfs van hem hout gebruiken om ons vuur op te stoken. Misschien wel wat druk hier, maar echt, tot zover, een geweldige plek. Zo geweldig dat we hier een dag extra blijven.

We zitten dicht aan het strand. Een paar minuutjes lopen. Vanmiddag hebben we een eind over het strand gesjouwd. Grote meeuwen die bij een ontlading zoveel kwijtraken dat je ongeveer een jaar de tuin mee kunt bemesten, vlogen over ons heen. Best eng zo nu en dan, tenminste als je bedenkt wat er in je haardos terecht kan komen.

Het stadje is inderdaad toeristisch, maar leuk om rond te lopen. Politie op de fiets en in de auto. Dat hoort er hier ook bij. Nog een aanhouding gezien van een automobilist. Een beetje actie hoort er bij, toch? We hebben natuurlijk weer wat winkeltjes bezocht.  Niets gekocht en dat mag wel een unicum heten. Het was lekker warm op straat en bij terugkomst bij de camper was een koud biertje wel gewenst. Gelukkig stonden er nog 2 blikken van 0,7 liter gekoeld in de koelkast. Toen we die opentrokken en een slok namen was het een gelukzalig moment. Wel 8,1%, dat maak je hier niet veel mee. Eventjes rustig aan, want anders maken we het eind van de avond niet meer bewust mee.

Het is leuk hier. Onze buren kregen visite. Het bleek iemand te zijn die uit Engeland kwam. Een neger met een kunstbeen die pontificaal, na vragen, zijn auto voor onze RV parkeerde. De man was overheersend, maar niet vervelend aanwezig. Hij vertelde met enige trots dat hij als scout 2 keer in Amsterdam was geweest. Toen hij in Engeland in 1964 de Nederlandse scouts terugontving trakteerde hij hen op een concert van de Beetles. Het kostte 15 cents per ticket en zijn moeder had het betaald. Mooi toch? Dit soort gesprekken.

De buurman vroeg of wij nog een houtvuur wilden maken. Toen wij antwoorden dat wij geen hout hadden zei hij dat we wel gebruik mochten maken van zijn voorrad. Hij wilde het niet mee terugnemen naar Exeter, waar hij vandaan komt . Exeter, gelijk zoals het in Engeland heet, ligt in de buurt van Yosemite Park waar wij in het begin van onze reis ook geweest zijn. Je weet wel, met die gore restrooms. Geweldig toch zulke buren en het wordt alleen maar beter. Een andere buurman heeft ter plekke chocolade-ijs gemaakt en daar kregen wij ook een royale portie van. We hebben onze vakantie even met hem doorgesproken. Nogmaals, die Amerikanen mankeert niets aan. Wat een geweldige mensen.

Aan de overkant gaat wat jeugd uit het dak. Toen ze in de gaten hadden dat ik keek, werd ik uitgenodigd om mee te doen. De BBQ, die weer op voortreffelijke wijze door ons eigen Rob werd verzorgd hield mij, naast enige gene, tegen. Heel positief zijn de mensen hier. Dat zal in het dagelijks leven wel eens anders zijn, maar voor ons is het genieten.

Het eten is op. Het is nog geen 9 uur, maar het wordt al rustiger om ons heen. Enkele buren hebben de krib al opgezocht en anderen zitten nog bij het vuur. Gezellig allemaal. Rob en ik drinken nog een bekkie. Je weet wel een whisky. Morgen gaan we waarschijnlijk een quad huren om daarmee de duinen te verkennen. Niets is zeker, dus we wachten even af. Het kan best zijn dat Labour Day weer roet in het eten gooit.

Tja, nu zijn jullie tot op de minuut bij en rest mij niets anders dan jullie wederom de groeten te doen van Janneke, Rob, Triensje en Alex.

 

 

 

Je kunt alleen reageren op dit bericht als je bent ingelogd.
Kom naar onze Reizigersbeurs in Zwolle.
Op zaterdag 23 maart of zondag 24 maart.
Kom zaterdag 11 mei naar onze Mini-Infodag in Zwolle.
Meer informatie