Do.2 aug. 2012 - Bishop

Door Peter, Ellen & kids - A long time ago

 

Do. 2 augustus 2012 – Bishop

We zijn vroeg wakker, nemen een ontbijtje met een eitje en gaan met de camper op pad. We rijden weer door het grote niets en het blijft mooi. De droogte, de weidsheid en de bergtoppen in de verte. Vandaag komen we zelfs bergtoppen met sneeuw tegen. Wat zal het daar heerlijk koel zijn!

Al rijdend zit ik eigenlijk te wachten op zo’n enorme truck in dit landschap om op de foto te zetten. Soms zie je een foto al voor je op je netvlies maar moet je hem alleen nog zien te maken. We zien er best een aantal voorbij komen, van die megatrucks. Maar die foto wil nog niet zo lukken. Of ik ben te laat, of er rijdt een andere auto voor of de truck is saai wit ipv geel, blauw of rood. Ach ja, er moet wat te wensen overblijven.

Onderweg maken we wel wat foto’s van de typische Joshua Trees, die je hier zoveel ziet. Achterin horen we diverse lachsalvo’s en de kids zijn bezig met rare woorden. Na een tijdje ga ik erbij zitten en pakken we er een spelletje bij. We doen “wie is het?”. Op mijn vraag of ‘tie iets op zijn hoofd heeft’ (voor de Wie-is-het-kenners) vertelt Jinte gelijk dat het een pet is en ook nog in welke kleuren. Dat is makkelijk winnen!

We vinden een camping in Bishop. Vlak achter onze plek stroomt een beekje over de camping dus dat is erg leuk. De kinderen zijn volop bezig met stenen, stokken en water. Later lopen we een stukje de camping af om te gaan zwemmen in het meer. Er zitten wel wat waterplantjes maar dat mag de pret niet drukken.

Na het eten loop ik nog even naar de rand van de camping om de bergtoppen in de zonsondergang te bekijken. Fenna loopt met me mee, Milan zit bij Peet en Jinte blijft spelen bij de beek. Er hangt een touw boven het water en ze slingert van de ene naar de andere kant. Fenna en ik komen uit bij een manege. We aaien wat paarden en lopen wat rond. Het is een erg sfeelvol geheel, compleet met oude huifkarren. Had zo het decor van een film kunnen zijn.

Als we terugkomen zit Jinte heel sip te kijken. Ze was zo lekker aan het slingeren maar ineens was het touw geknapt en was ze met een grote plons met touw en al in de beek gestort. Ze was erg geschrokken en ze was helemaal vies, vertelt ze half huilend, zelfs haar haar. Als ik haar op schoot neem komt er nog een grote snik naar boven. De hele avond heeft ze het er nog over.

We lopen met z’n 5-en nog even naar de rand van de camping om naar de mooie luchten te kijken en dan is het weer kindertjesbedtijd. 

Je kunt alleen reageren op dit bericht als je bent ingelogd.
Meld je nu gratis aan voor ons webinar over Zuidwest-Amerika.
Klik voor meer info!
Meld je nu gratis aan voor ons webinar over West-Canada.
Klik voor meer info!