Dag 13 De 4e lange reisdag

Door Jan Mochel - 15-04-2013 03:14 Het is zondag. Een zonnige zondag. Niet een warme zonnige zondag, maar dat komt nog wel, houden wij ons zelf voor. We hebben de verwarming vannacht aangelaten en dat was een goede zet. We hebben heerlijk geslapen en hebben het geen seconde fris of zelfs koud gehad. Gisteravond onder het lezen, want ook hier was geen wifi, hoorde marion een fluit, een piep of een brul. Of alle drie. Kort voor het vertrek vraagt ze de opa van Norman wat dat kan zijn geweest. Het antwoord is simpel en verrassend. Het blijken boomkikkers te zijn geweest. Een bos vol. Rond deze tijd bij vochtig weer laten ze van hun (on)genoegen blijken. We gaan de smalle weg weer terug maar hebben ditmaal te kampen met beduidend meer tegenliggers. Ik zet ons gevaarte iedere keer stil onder het mom, dan zoekt de tegenligger met een beduidend smaller automobiel, het maar uit. Maar 1, een europees grote KIA met veel te veel snelheid, denkt zich met een zwiep nog om ons heen te kunnen loodsen. Hij mist ons op een haar, net als die grote eikenboom achter ons. Maar de greppel ernaast kan hij niet ontwijken. Ik trek rustig op en zie in mijn buitenspiegel de KIA heel licht met zijn kont omhoog uit de greppel steken. Eigen schuld, dikke deuk denk ik. De KIA had nog te weinig vaart voor eventuele verwondingen en de rest zoeken ze zich maar uit. We rijden Pennsylvania binnen en een kleine 10 mijl voor Pittsburgh stoppen we bij een rest area. De restrooms hier zijn perfect onderhouden. Schoon en ´well equiped´. Boven Pittsburgh, een stad die met voor en achter steden ruim 7,5 miljoen inwoners telt, hangt een blauw/grijze damp. Smog. Terug op de I-79 N, worden we linksom de stad geleid. En dus krijgen we niets mee van haar ongetwijfeld prachtige skyline. Ook valt ons op en dat al vanaf de eerste dag, dat de VS zich veel geld had kunnen besparen door te bezuinigen op max. snelheidsborden. Ik lijk de enige die zich echt aan de snelheid houdt. Soms lijken we wel stil te staan. Truck 1-2 of 3 delig, personenauto, grote en kleine RV, het maakt niets uit. Alles rijdt ons voorbij. Zelfs die oude Dodge van gisteren passeerde ons met gemak. Een mijltje of 15 voor Erie, het stadje dus en niet het meer, verlaten we de inmens saaie I-79 en slaan we af naar de I-90 East. Enkele mijlen verder verruilen we deze weer voor de US-89 Noord. We rijden door een klein smal stadje met 13,7ft hoge spoorbruggen. Onze camper is 13ft, ruim 20 cm lager dus, maar we houden ons hart vast. Allez, het paste, anders zat ik nu niet zo kalm te typen. In het stadje steken we de US-20 over en iets verder slaan we rechts af de 5 op in oostelijke richting. Drie omwentelingen achter de grens van Pennsylvania met de staat New York, ligt de Lakeside campground. Lakeside is niet overdreven. 20 meter vanaf onze plaats ligt het meer. Lake Erie, of het Eriemeer, is met zijn 25.719 km2 10de in rij van de grote meren. Het beslaat 60% van de oppervlakte van Nederland. Het heeft de afgelopen dagen veel geregend. De grond is drassig. De camping gaat eigenlijk pas over zo´n dag of 20 open, maar we mogen blijven. Voor 20 bucks mogen we van alle faciliteiten gebruik maken behalve die waar water bij aan te pas komt. Dus ook de sanitaire ruimte niet. En........cash please. De zonsondergang is adembenemend. Ik type mijn verhaaltje af en dan moet marion er maar weer eens aan geloven. Skip-Bo is zo verslavend. Zeker met ABC Network op de achtergrond. Morgen..........Niagara Falls.
Je kunt alleen reageren op dit bericht als je bent ingelogd.
Kom naar onze Reizigersbeurs in Zwolle.
Op zaterdag 23 maart of zondag 24 maart.
Kom zaterdag 15 juni naar onze Mini-Infodag in Zwolle.
Meer informatie