Zaterdag 8 juni 2013

Door Erik Jan Veldhuis - 11-06-2013 19:22

We hebben heerlijk geslapen, en gisteravond dankzij al de wijn en verslagen schrijven en posten, niet meer gegeten, dus beginnen we onze dag met koffie en nemen lekker de tijd om te ontbijten en het verslag te schrijven.

We checken uit, en rijden rond 11uur richting Bodie, een oud goudmijn stadje, maar door brand helemaal verwoest en momenteel dan ook volledig verlaten. Echter in de tijd van die American Gold rush (1879), woonden en werkte hier meer dan 10.000 mensen. De rit hierheen, gaat dwars door de bergen, en om het nog meer op het begin van de 20ste eeuw te laten lijken, zijn de laatste 5 miles (ong. 7.5km) over een onverharde weg, die nog steeds omhoog voert. Petra begint zich al af te vragen of dit wel een goed plan was om dit Ghost stadje te bezoeken, maar hier op de weg keren is al helemaal geen optie, dus we moeten gewoon doorrijden.  Op de heenweg valt eerst de laptop met een enorme knal op de grond, (moeten nog maar afwachten of deze nog werkt) Na een half uur bereiken we de ingang van het “State Park” onze National jaarpas, is hier niet geldig, dus we kopen keurig entree kaartjes, en parkeren de camper op het parkeerterrein.

Het is al weer lekker warm, en we wandelen heerlijk met onze flesjes water door de oude straten, en genieten van de gebouwen, veel van deze nog inclusief interieur zoals de bewoners het rond 1930 hebben verlaten. Deze gebouwen, bevatten o.a. een kerkje, 2 hotels, het postkantoor, de school, een sport vereniginggebouw, verschillende winkels, saloon, incl. biljart met keuenrek, garage maar ook nog vele gewone woonhuizen, en de goudmijn, deze laatste mogen we niet bezoeken, vanwege instabiele ondergrond.

Al met al zeer de moeite waard van het bezoek, maar ja dan moeten we toch ook echt weer via de zelfde onverharde hobbelige weg terug, en ja hoor, na een diepe kuil, krijgt EJ de servies schaaltjes in zijn nek, de borden vliegen door de camper en wonder boven wonder is al het servies nog heel en dit alles bij een snelheid van 5km per uur.

Later in de middag willen we terug naar het Mono Lake. Rond 3 uur in de middag, komen we aan, via weer een zeer slingerige bergweg, bij de parking van het Mono lake, waarbij we het beste zicht hebben op de “tufa’s”. Deze tip hadden we gisteren gekregen van een ranger die werkzaam is in het Visitor Centre van Mono Lake, welke zeer enthousiaste verhalen had en ons alles vertelde over de biologie in het meer.

Het is inderdaad heel bijzonder de uit het water oprijzende soort pilaren, welke worden gevormd door zoet water wat koolstofhoudend is en uit de bodem omhoog komt, en vervolgens een reactie aangaat met het calcium zout van het meer zelf, welke 10% zout bevat. De vorming van de tufa’s (pilaren) stopt op het moment dat ze boven water uitkomen, maar omdat het water niveau drastisch is gezakt, kunnen wij dit natuurwonder aanschouwen.  Bovenop een van de tufa’s nestelt een Visarend, die voor zijn voedsel minstens 25km moet vliegen, want in het meer leven alleen triljoenen (!) mini zoutwaterkreeftjes.

Inmiddels is het een uurtje of 5 in de middag, en we besluiten richting Yosemity Park te rijden, bij min of meer de eerste camping die we tegenkomen, stoppen we en we hebben geluk want er blijken nog maar een paar campings in het park te zijn die plaats hebben (het is weekend, dus veel Amerikanen trekken erzelf ook op uit). Het kantoor is al gesloten, maar er wordt ons verteld dat op een papier vermeld staan welke plaatsen nog beschikbaar zijn. OK, EJ noteert alle nummers en vervolgens gaan we op zoek naar een plek. Nou dat wordt de volgende uitdaging, we zitten midden in een bos een vrij grote camping, zoeken maar met alle hobbels en natuurlijk onverhard, besluiten we de tweede plek die beschikbaar is, maar te “nemen”want het is een hele toer om hier ons busje te parkeren. Het wordt echt kamperen, water en stroom hebben we niet maar wel een mooie firepit waar we een houtvuur kunnen maken. Bovendien hebben we natuurlijk de generator die ons altijd nog even van stroom kan voorzien. Grote ijzeren containers vormen onderdeel van de standaard uitrusting per plek, deze zijn bedoeld om al je voedsel in te plaatsen, zodat de beren het eten niet kunnen ruiken. Nou had Petra al heel wat beren op de weg gezien vandaag, en was al helemaal niet van plan om er nog meer tegen te komen, maar ja ook dit hoort bij kamperen.

Als we geïnstalleerd zijn maken we nog een korte wandeling, waar wij oog in oog komen te staan met 4 jonge herten. De herten leken niet echt onder de indruk te zijn van ons en gaan er zelfs bij liggen.

Vanavond hebben we heerlijk ribeye met broccoli gegeten bij het kampvuur (houtblokken  hadden we gelukkig nog) en voor de verandering een lekker flesje rode wijn erbij.   We hebben genoten geen WIFI, zelfs weer geen telefoon bereik, dus ook geen verslag en foto’s, wat kan het leven anders zijn zonder computer. Rond 11uur gaan we slapen en worden pas weer om 8 uur de volgende morgen wakker.

Reacties

petra 11-06-2013 19:25

Mooi gedaan hoor schat, dat heeft weer wat voeten in de aarde gehad!

Erna 11-06-2013 20:33

Hadden jullie geen afkickverschijnselen zonder wifi en telefoon?

carla 11-06-2013 21:47

Wat een avontuur weer, en wat een prachtige foto,s. Heerlijk om bijna dagelijks jullie verslag te lezen en te lezen hoe fijn jullie het samen hebben!! Ga zo door en bljif genieten

Kim 12-06-2013 09:13

Tante Petra,
Iedere dag begin ik in shock mijn dag, na het lezen van jullie verhalen.
Is toch wel even anders op vakantie gaan dan met mij naar Egypte en dan heerlijk 8 dagen met ons luie reet op het strand.
Maar zelfs ik ben overtuigd van de schoonheid van America. Bart is er helemaal blij mee, die wil zo graag....maar ik niet echt. Nu ben ik om!
Liefs Kim
Je kunt alleen reageren op dit bericht als je bent ingelogd.
5 oktober infodag Texas Style
met rodeostier en extra presentaties over Texas
Meld je gratis aan
20 oktober: Roadshow in Breda
Zuidwest-Amerika, West-Canada en camper!
Meld je gratis aan