Naar Yellowstone, Gardiner, Montana

Door C. Bouma op 2 jun. 2013 05:53:27

Donderdag 30 mei, wanneer we inpakken om naar Yellowstone te gaan komt als afscheid de Bald Eagle, de adelaar met de witte kop, nog even in de boom tegenover ons motel zitten. We rijden ten westen van de Tetons door Idaho naar het noorden. Het laatste stuk, de Mesa Falls Scenic Byway is geweldig. Een enorme waterval, 34 m hoog, 60 m breed. Goed ontsloten, ondanks de afgelegen plek. Daarna de via de westelijke ingang van Yellowstone door naar de noordelijke ingang, waar ons volgende verblijf is, in Gardiner, dat net in Montana ligt. Voor het eerst een motel met volledige kookgelegenheid  (woon/eet/kookkamer + met 1 slaapkamer), de Yellowstone Gateway Inn. Heel apart ingericht, duidelijk geen ketenmotel. Supermarkt op 50 m. Bij aankomst boom vol pestvogels, die hier op het terrein bivakkeren. 's Avonds lopen de wapitis hier gewoon in het dorp rond. Zelf koken is ook wel fijn: engels ontbijt maken, 's avonds rijst gerechten, nassi enz. Omdat hier de helft van de inwoners Mexicaan is (de motels moeten tenslotte schoon gemaakt worden; tot nu toe in alle gelegenheden waren dat Mexicanen ,net zoals bij ons en in Duitsland de Polen) is de mexicaanse keuken in de super goed vertegenwoordigd.

Vrijdag 31 mei een enorme lus rond het hele Yellowstone park gemaakt, en ons vooral geconcentreerd op de vulkanische verschijnselen. Dat begint hier al op 6 mijl van Gardiner met Mammoth Hot Springs, indrukwekkend maar een hele kermis. Daarna een hele reeks gekke dingen gezien, hete modderpoelen, kokende bronnen, zwaveldampen die overal en nergens uit de grond komen, in de meest exotische kleuren, en natuurlijk de geysers. Op de beroemdste, de Old Faithful, moesten we een uur wachten, voordat hij het deed, uiteraard werd dat met gejuich ontvangen. Naast Amerikanen zien we trouwens vooral Aziaten (China/Japan) die hier driftig alles aflopen, voorzien van enorme cameras. Terug langs het enorme Yellowstone Lake, met uitzicht op de sneeuwtoppen in het oosten, en over de 2700 m hoge Dunraven Pass, die pas open is. Onderweg overal bisons, wapitis, allerlei herten en de al eerder genoemde merelachtigen in allerlei kleuren. Deze keer ook een helemaal blauwe, de mountain bluebird. Hoewel de weersverwachting slecht was, toch geen regen en af en toe zon, maar wel een ijzige wind, en hooguit 6 graad.  Uitgeput van het kijken en het rijden (250 km). 

Zaterdag 1 juni: prachtig weer, stralend blauwe lucht, en 15-18 C, wat veel is op deze hoogte (Gardiner ligt op 1700 m.) We gaan vandaag wat rustig genieten van het noordelijke stuk van het park, geen geysers en dergelijke, maar prachtige hellingen, brede riviervlaktes, veel idyllische parkeerplekjes. Vrije dag dus behoorlijk veel mensen doen hetzelfde. Hoe het werkt: rijd door totdat je allemal geparkeerde en stilstaande auto's ziet, mensen met kijkers en telescopen: bear! Drie keer wat gespot, eerst moeder met twee jongen, erg ver weg, maar goed te zien dankzij gastvrije telescoop eigenaren, die behulpzaam zijn bij het spotten van onze eerste beer. Daarna wolf op rots op 100 m van de kijkers, dan eenzame beer op 100 m door de lage struiken hollend, en tenslotte weer een moederbeer met twee jongen op te overziene afstand. Binnen een paar minuten staan er rijen autos, en binnen die korte tijd arriveren ook de rangers om het verkeer te regelen, de mensen op de goede plek te houden en uitleg te geven. Doet denken aan de toestanden in nederland wanneer ergens een zeldzame vogel wordt gesignaleerd. Indrukwekkend, en ook vermakelijk. En natuurlijk weer de herten, bisons etc. Deze keer ook weer wat kraanvogels. Morgen zal ik weer foto's uploaden, dat is een tijdrovende klus; we hebben wel wifi, maar niet supersnel. We zijn dankbaar dat we dit krijgen en dat de tochten zonder ongelukken verlopen. Ik heb wel wat last van de hoogte, vooral aan het begin van de dag. Hopelijk gaat dat vanaf maandag over, als we deze hoogtes verlaten. Tot een volgende schrijfsessie.

Je kunt alleen reageren op dit bericht als je bent ingelogd.