2026: Wereldkampioenschap voetbal in de VS

Het toernooi bestond uit liefst 104 voetbalwedstrijden, verdeeld over zestien steden op het uitgestrekte Noord-Amerikaanse continent. De wereldvoetbalbond FIFA hanteerde een opzet met twaalf groepen van vier landen. De Verenigde Staten namen met elf geselecteerde speelsteden veruit het grootste deel van dit programma voor hun rekening. Metropolen zoals Atlanta, Houston, Philadelphia en Kansas City dienden wekenlang als thuishaven voor tienduizenden meereizende fans uit alle werelddelen. Het overdekte AT&T Stadium in de droge staat Texas huisvestte de meeste wedstrijden van het gehele speelschema. Voor de landenteams vormde de enorme geografische spreiding een fysieke uitdaging. Volgden supporters een ploeg tijdens de groepsfase, dan vlogen zij geregeld duizenden kilometers tussen de westkust en de oostkust door sterk wisselende klimaatzones.

De lokale organisatie van dit kampioenschap verslond miljarden dollars aan Amerikaans belastinggeld. De steden draaiden volledig zelf op voor de hoge kosten van stadionrenovaties, de uitbreiding van metrolijnen en de inzet van duizenden extra politieagenten. Amerikaanse sportstadions beschikken standaard over een harde ondergrond van kunstgras. De FIFA eist voor een eindtoernooi echter altijd velden van honderd procent echt natuurgras. Steden zoals Seattle en Dallas bouwden voor tientallen miljoenen dollars speciale irrigatiesystemen in de betonnen ring. Zij kweekten enorme grasmatten in kassen om exact aan deze strikte sporteis te voldoen. Tegenover deze torenhoge uitgaven stonden bitter weinig directe inkomsten voor de gemeentekassen. De voetbalbond hield de opbrengsten van de wereldwijde televisie-uitzendingen, de kaartverkoop, de grote sponsordeals en de verhuur van luxueuze VIP-boxen volledig in eigen zak. Amerikaanse burgemeesters hoopten de zware investeringen terug te verdienen via de horeca, maar veel lokale ondernemers noteerden in de speelsteden een daling in de omzet door het wegblijven van de reguliere zomertoeristen.

De politieke koers van de Amerikaanse overheid drukte in 2026 een zware stempel op de internationale toegankelijkheid van het sportevenement. De douane voerde onder leiding van het Witte Huis een uiterst strenge selectie uit bij alle internationale luchthavens. Duizenden supporters uit het Midden-Oosten, Afrika en Zuid-Amerika kregen in de weken voor de aftrap een officiële afwijzing op hun visumaanvraag. Ook medewerkers van de voetbalbonden ondervonden enorme problemen bij de paspoortcontroles in steden als Miami en Los Angeles. De immigratiedienst stuurde verschillende internationale scheidsrechters en bondsbestuurders direct op de luchthaven terug naar het land van herkomst. Zij misten specifieke stempels in hun reisdocumenten of konden hun financiële status niet direct ter plekke bewijzen. Journalistieke delegaties uit Europa leverden maanden van tevoren gedetailleerde vluchtschema's, hotelreserveringen en persoonsgegevens aan in federale databases om de benodigde persaccreditatie te bemachtigen.

De aanwezigheid van zwaarbewapende federale veiligheidsdiensten rondom de sportcomplexen zorgde in juni en juli voor onrust in de supportersschare. De immigratiedienst ICE patrouilleerde op wedstrijddagen zeer actief op de parkeerplaatsen, bij de metrostations en rondom de stalen toegangspoorten. Agenten zochten via hoge beveiligingscamera's en slimme gezichtsherkenningstechnologie gericht naar personen zonder geldige verblijfsvergunning. Dit harde beleid leidde tot aanhoudingen te midden van rijen wachtende voetbalfans met sjaals en vlaggen. Veel lokale Amerikaanse fans met een Latijns-Amerikaanse achtergrond lieten hun dure wedstrijdkaarten hierdoor ongebruikt en bleven noodgedwongen thuis. Mensenrechtenorganisatie Amnesty International publiceerde maanden voor het toernooi al een fel rapport over de situatie. De organisatie waarschuwde tijdig voor de disproportionele inzet van de politie, het ontbreken van digitale privacy voor stadionbezoekers en de slechte arbeidsomstandigheden van de arbeiders die de tijdelijke perstribunes opbouwden.

Ondanks de strakke veiligheidsmaatregelen lieten de Amerikaanse sportfans hun traditionele beleving niet los. Wandelden bezoekers uren voor de wedstrijd over de asfaltvlaktes rondom de betonnen stadions, dan liepen zij direct door uitgestrekte 'tailgate'-feesten. Supporters parkeerden hun grote pick-uptrucks strak naast elkaar, klapten draagbare barbecues uit en bakten hotdogs direct vanuit de kofferbak. Binnen in het stadion verving de Amerikaanse showcultuur de klassieke, Europese voetbalsfeer volledig. Grote vuurwerkshows bij de opkomst van de spelers en harde popmuziek uit de speakers overstemden de gezongen liederen van de bezoekende supporters. Voor Europese sportjournalisten, waaronder NOS-verslaggever Jeroen Stekelenburg, leverde dit een zwaar journalistiek dilemma op. Zij zochten in hun televisie-uitzendingen een constante balans tussen het beschrijven van de doelpunten op het groene gras en het duiden van de arrestaties en het gepolariseerde politieke klimaat buiten de stadionhekken.

Op zondag 19 juli bereikte het mondiale toernooi de absolute climax in het MetLife Stadium in East Rutherford, New Jersey. Dit openluchtstadion, net buiten de stadsgrenzen van New York, onderging voor aanvang van het WK een tijdelijke verbouwing en verhoogde de capaciteit naar 82.500 zitplaatsen. Tijdens deze eindstrijd stonden de sterkste voetballanden van de zomer, Spanje en Argentinië tegenover elkaar op het veld. Het nationale elftal van Spanje trok uiteindelijk aan het langste eind en won de felbegeerde gouden wereldbeker. De Spaanse spelers toonden hun technische overmacht op het speciaal aangelegde natuurgras en beslisten de wedstrijd. Na het laatste fluitsignaal nam de Spaanse aanvoerder de trofee in ontvangst op de middenstip, omringd door gouden confetti en duizenden juichende fans op de tribunes. Voor Spanje markeerde dit de tweede wereldtitel uit de nationale voetbalgeschiedenis, exact zestien jaar na hun eerdere overwinning in Zuid-Afrika.

Het nationale mannenelftal van de Verenigde Staten, de USMNT, werkte de poulefase volledig op eigen bodem af. De groepswedstrijden trokken gemiddeld zeventigduizend toeschouwers naar de zinderende en hete tribunes. De ploeg droeg de zware druk om voor het eigen publiek succes te boeken. De wedstrijden van de Amerikanen genereerden landelijk tientallen miljoenen televisiekijkers. Dit gaf de voetbalsport een flinke impuls in de harde kijkcijferstrijd met de traditionele honkbal- en basketbalcompetities in de Amerikaanse huiskamers. Na de finale en de winst van Spanje eindigde het toernooi definitief. De honderdduizenden buitenlandse supporters vlogen terug naar huis, waarna de zestien speelsteden de grote fanzones in de stadscentra in rap tempo ontmantelden. De dure natuurgrasmatten verdwenen in augustus direct weer uit de voetbaltempels. Terreinknechten rolden het vertrouwde kunstgras direct weer uit om de stadions op tijd klaar te stomen voor de aftrap van het nieuwe American football-seizoen.