2026: Route 66 bestaat 100 jaar

De Amerikaanse overheid gaf de weg op 11 november 1926 een officieel nummer in het nieuwe nationale wegennetwerk. Ondernemer Cyrus Avery uit Oklahoma zette het plan voor deze oost-westverbinding op papier en kreeg later de titel 'Vader van Route 66'. In de eerste jaren bestond het traject nog deels uit grind, zand en bakstenen. Werklui voorzagen de weg pas in 1938 van een aaneengesloten laag asfalt over de volledige lengte. Tijdens de droogte in de jaren dertig diende de route als vluchtweg voor honderdduizenden boerengezinnen richting de landbouwgrond aan de westkust. Tijdens de jaren van rassenscheiding gebruikten Afro-Amerikaanse reizigers de zogeheten Green Book. Deze reisgids bevatte adressen van tankstations en motels langs de weg die hen veilig en zonder weigering bedienden.

Na de Tweede Wereldoorlog kochten veel gezinnen een auto voor recreatief gebruik. Ondernemers bouwden motels, diners met neonverlichting en drive-in bioscopen direct langs de berm. In 1956 ondertekende president Dwight D. Eisenhower echter de wet voor de aanleg van een nieuw netwerk van brede snelwegen. Dit Interstate-systeem trok het verkeer weg van de oude tweebaansweg. In 1985 besloot de overheid de weg uit het nationale wegenregister te schrappen. Bewoners en ondernemers verenigden zich eind jaren tachtig om de verlaten delen op te knappen. Zij schilderden witte Route 66-schilden op het asfalt en plaatsten nieuwe wegwijzers.

Het tracé begint in de staat Illinois, bij een bord aan Adams Street in het centrum van Chicago. Vanaf dit punt loopt de weg langs landbouwgrond naar het zuiden. In de plaats Pontiac toont de Route 66 Association Hall of Fame voertuigen en muurschilderingen. Verderop in het dorp Wilmington staat de Gemini Giant. Dit is een negen meter hoge figuur van glasvezel met een zilveren raket in de handen.

Je steekt vervolgens via de stalen Chain of Rocks Bridge de Mississippi-rivier over. Deze brug heeft een knik van tweeëntwintig graden midden in het water. In de stad St. Louis rijd je onder de Gateway Arch door. Dit monument van roestvrijstaal meet 192 meter en markeert de poort naar het westen. Rijd verder door de Ozarks en passeer de Meramec Caverns. De eigenaren van dit grottenstelsel schilderden in het verleden grote reclames op schuurdaken in de omtrek om automobilisten naar de grotten te trekken. In St. Louis haal je een beker bevroren custard bij Ted Drewes, een houten kraam die sinds 1929 ijs verkoopt.

De weg snijdt voor krap eenentwintig kilometer door de staat Kansas. In het plaatsje Galena staat een takelwagen bij het gerestaureerde Kan-O-Tex tankstation. De tekenaars van de Pixar-film Cars gebruikten deze wagen als exact voorbeeld voor het personage Takel. Oklahoma bezit ruim zeshonderd kilometer van het hele traject. Tussen de steden Miami en Afton ligt een stuk asfalt van 2,7 meter breed, lokaal bekend als de Ribbon Road. In de plaats Catoosa ligt een gebouw van cement in de vorm van een potvis in een waterpoel. Dit pand deed in de jaren zeventig dienst als waterglijbaan.

In de stad Clinton toont het Route 66 Museum de lokale weggeschiedenis. Bezoekers lopen hier langs auto's uit de jaren veertig en een nagebouwde diner met een jukebox. In het plaatsje Arcadia passeer je Pops, een benzinestation met een verlichte colafles van twintig meter hoog direct naast de voordeur.

Voorbij de grenslijn met Texas rijd je over de vlaktes van de Texas Panhandle. In het plaatsje Shamrock staat de U-Drop Inn, een tankstation en restaurant uit 1936 in art-decostijl. Buiten de stad Amarillo steken tien auto's met de neus schuin in de grond. Bij deze Cadillac Ranch spuiten bezoekers met verfbussen hun naam op het metaal. In Amarillo bevindt zich ook de Big Texan Steak Ranch. Gasten krijgen in dit restaurant een maaltijd gratis als zij een biefstuk van twee kilo binnen zestig minuten eten. In het dorp Adrian markeert een witte streep het precieze middelpunt van de weg.

In New Mexico kleurt de rotsachtige grond rood. De straten van Tucumcari vallen 's avonds op door tientallen verlichte neonborden. Bij het Blue Swallow Motel, gebouwd in 1939, parkeren gasten het voertuig in een garage vast aan de slaapkamer. De route ging tot 1937 via de straten van Santa Fe. Na een herinrichting in dat jaar liep de weg directer door de stad Albuquerque. De Central Avenue in Albuquerque telt nog altijd motels met uithangborden uit de jaren vijftig.

In Arizona snijdt de weg door een gebied vol rotspartijen en parken. Het Petrified Forest National Park toont blokken versteend hout die in de woestijn liggen. In Holbrook bevindt zich het Wigwam Village Motel. Dit complex bestaat uit vijftien betonnen kegels waarin reizigers slapen. In het stadje Winslow staat een bronzen standbeeld op een straathoek. Dit Standin' on the Corner Park herinnert aan een gelijknamig lied van de rockband The Eagles.

In het plaatsje Seligman richtte kapper Angel Delgadillo in 1987 de allereerste vereniging op om het asfalt te behouden. Zijn voormalige kapperszaak fungeert nu als museum. De route loopt daarna via de Zwarte Bergen naar Oatman en telt tientallen haarspeldbochten. In Oatman lopen ezels los door de straat en eten zij stukjes wortel uit de handen van toeristen. Vanuit het treinstation in de stad Williams vertrekken stoomtreinen naar de rand van de Grand Canyon.

Californië vormt de achtste staat van de route. De weg doorkruist hier de Mojavewoestijn via rechte stukken asfalt. In het dorp Amboy staat een pijlvormig neonbord van Roy's Motel and Café langs de weg. Bij de plaats Oro Grande wandel je door Elmer's Bottle Tree Ranch. Deze tuin staat vol met metalen palen waaraan de eigenaar flessen van glas heeft gelast.

Na een daling via de Cajon Pass bereik je het bebouwde stadsgebied van Los Angeles. De route gaat via de Santa Monica Boulevard naar de kust van de Stille Oceaan. De originele weg eindigde in 1926 in het centrum van Los Angeles, bij de kruising van de zevende straat en Broadway. In 1936 verplaatste de overheid het eindpunt naar Lincoln Boulevard. Sinds 2009 markeert een stalen bord met de tekst 'End of the Trail' het officieuze eindpunt op de houten planken van de Santa Monica Pier.

De Route 66 Centennial Commission coördineert de evenementen voor het honderdjarig bestaan. Deze organisatie ondersteunt activiteiten in steden langs de volledige lengte van de weg. In plaatsen zoals Springfield in Illinois en Kingman in Arizona komen eigenaren van auto's en motoren in de zomermaanden samen voor parades.

Musea openen dit jaar nieuwe tentoonstellingen met voorwerpen uit de jaren twintig. Vrijwilligers ronden restauratieprojecten van bioscopen en tankstations af, waarna deze panden de deuren openen. Verschillende verenigingen organiseren estafettes en toertochten die een vol jaar duren en van Chicago tot aan het strand in Los Angeles reiken.

De weg nam de afgelopen eeuw een vaste plek in binnen de Amerikaanse cultuur. Schrijver John Steinbeck noemde de weg in 1939 de 'Mother Road' in zijn boek The Grapes of Wrath. In 1946 schreef muzikant Bobby Troup het nummer Get Your Kicks on Route 66 na een rit naar Californië. Zanger Nat King Cole nam dit lied op en maakte er een jazzhit van. Animatiestudio Pixar baseerde het dorp Radiator Springs uit de film Cars op locaties langs het traject. De weg en de architectuur langs de berm fungeren hierdoor nog steeds als een vast decor in boeken, films en muziek.