1934: De Indian Reorganization Act

In 1934 nam het Congres een wet aan die de indianennaties in de Verenigde Staten een belangrijk deel van hun eigen bestuur en cultuur teruggaf. Gedurende de Amerikaanse geschiedenis waren veel indianen van hun landen verdreven of gekocht. Ook waren ze gedwongen zich aan te passen aan de Amerikaanse cultuur en, misschien nog wel belangrijker, aan het Amerikaanse bestuur. De Indian Reorganization Act of Indiaanse Reorganisatiewet maakte een aantal van deze maatregelen ongedaan en herstelde bepaalde rechten van de indianen.

Aanloop

In de negentiende eeuw waren de indianenstammen doorgaans slecht behandeld door de Amerikaanse staat. Opstanden waren met geweld onderdrukt, hele stammen - de Creek, de Shawnee, de Cherokee - waren onder dwang naar reservaten in onbekende gebieden in het westen getransporteerd en hun land was opengesteld voor kolonisten en gelukszoekers.

Tot 1871 werden de stammen als afzonderlijke, soevereine naties gezien en zo ook behandeld, met hun eigen bestuur en hun eigen wetten. Vanaf dat jaar kwam daar echter een eind aan en werden indianen onderworpen aan de Amerikaanse overheid met Amerikaanse wetten, en ook aan Amerikaanse gebruiken. Ook stonden ze bloot aan een agressieve culturele assimilatie; zo werden de religieuze ceremonies van indianen als ‘heidens’ bestempeld en verboden en mochten indiaanse schoolkinderen op hun aparte scholen alleen Engels spreken.

In 1877 werd zonder enig overleg met de indianen de Dawes-wet doorgevoerd die hun grond, die tot dan toe door de stam als geheel werd beheerd, opdeelde en aan individuele stamleden toewees. Het idee hierachter was dat de indianen zo aan landbouw konden gaan doen, maar de stukken land die ze per persoon overhielden waren veel te klein om rendabel te zijn. Omdat de stukken grond zo klein waren bleef er, nadat aan elk stamlid een stuk grond toegewezen was, een heleboel indianenland over dat werd opengesteld voor niet-indianen die er massaal binnentrokken. Toen de Dawes-wet werd ingevoerd was tegen de 600.000 vierkante kilometer in handen van indianen, bij de invoering van de Indiaanse Reorganisatiewet in 1934 was het minder dan 200.000 vierkante kilometer geworden.

Langzamerhand raakte de Amerikaanse overheid echter meer begaan met het lot van de indianen. In 1924 werden indianen als Amerikaanse staatsburgers erkend en werden er, mede als dank voor hun inzet in de Eerste Wereldoorlog, studies begonnen naar hun welzijn en sociaaleconomische positie. De conclusies van de onderzoekers waren helder: onder de indianen heerste grote armoede, er was veel kindersterfte en men leed aan gevaarlijke ziektes als tuberculose. De landhervormingen van de Dawes-wet werden aangewezen als boosdoener: de indianen hadden te kleine, onvruchtbare stukken grond gekregen waar ze nauwelijks van konden rondkomen.

Tekenen van de Indian Reorganization Act

De Indiaanse Reorganisatiewet

Het zou nog tien jaar duren voordat er daadwerkelijk iets veranderde voor de indianen, mede door de economische crisis die vanaf 1929 alle aandacht en middelen opeiste. In 1933 werd Franklin Delano Roosevelt president en hij stelde John Collier, een voorvechter van indianenrechten, aan als Commissaris van Indianenzaken. Roosevelts crisisbestrijding was de zogeheten New Deal; zijn beleid ten opzichte van de indianen werd dan ook de Indian New Deal genoemd. Collier begon voortvarend met het aanpakken van de problemen van de indianen door de adviezen die de onderzoekers gegeven hadden te realiseren. Zijn grootste verdienste was de Indiaanse Reorganisatiewet van 1934, ‘een wet om indiaanse gebieden en grondstoffen te behouden en te ontwikkelen’ en om ‘rechten van zelfbestuur aan de indianen te geven’. De hele Dawes-wet werd afgeschaft: er werd geen land meer aan individuele indianen toegewezen en het land dat nog over was werd niet meer voor kopers opengesteld maar aan de stammen teruggegeven. De overheid nam het op zich om indiaanse grond te beschermen en stond toe dat indianen tot op zekere hoogte weer zichzelf konden besturen; indianenstammen mochten een eigen regering vormen en werden aangemoedigd eigen (grond)wetten aan te nemen. Deze wetten zouden ook gelden voor niet-indianen die op indiaans gebied woonden.

Naast de Reorganisatiewet werd ook aan de economische en culturele emancipatie van de indianen gedacht; er kwam een kredietfonds om de economische ontwikkeling van indianen te steunen, er werd geld vrijgemaakt om de indiaanse scholen te verbeteren en indianen mochten hun inheemse taal en cultuur weer uitoefenen.

Reclame voor verkoop Indiaans grondgebied

Effect en reacties

De Reorganisatiewet had positieve gevolgen voor de positie van indianen. Gezondheidszorg en onderwijs verbeterden enorm, er werd een eind gemaakt aan het steeds verder krimpen van hun leefgebied en ze hadden weer zeggenschap over zichzelf. De wet zou de basis blijven waar nieuw beleid ten opzichte van indianen op werd voortgebouwd in de jaren ’60 en ’70 en is de directe oorzaak voor de hedendaagse indianenreservaten waar toeristen en Amerikanen zich aan de indiaanse wetgeving moeten houden. Ondanks het succes kende de wet zijn gebreken. Hij gaf de indianenstammen dan wel zelfbestuur, maar als het erop aankwam was het geen volledig zelfbestuur en vielen ze onder de Amerikaanse overheid. Niet alle Amerikanen waren even blij met de Reorganisatiewet en het Congres deed zelfs pogingen om hem te herroepen. De indianenstammen mochten zelf bepalen of ze de wet accepteerden of niet en om verschillende redenen weigerde van de ongeveer 250 stammen bijna een derde. Sommigen vonden de wet een blanke visie die aan de indianen werd opgelegd, anderen zagen er niets in om weer terug te gaan naar een ouderwetse leefwijze en wilden juist liever moderniseren. De indianen kregen uiteindelijk net 20.000 vierkante kilometer land terug wat betekende dat hun grondgebied met slechts tien procent werd uitgebreid. Ook kan niet ontkend worden dat indianen ondanks de geboekte vooruitgang sociaal gezien nu nog steeds in een zwakke positie verkeren met veel armoede en werkloosheid. Hoewel de Indiaanse Reorganisatiewet dus een belangrijke trendbreuk was in het overheidsbeleid ten opzichte van indianen, was het niet meer dan een stap in de goede richting.

1933: Grote Depressie & New Deal1935: Social Security Act