2026: Wereldkampioenschap voetbal in Canada

Canada ontving van de wereldvoetbalbond FIFA de toewijzing voor dertien duels op een toernooitotaal van 104 wedstrijden. De organisatie wees twee speelsteden aan op het uitgestrekte Canadese grondgebied: Toronto in de oostelijke provincie Ontario en Vancouver aan de westkust in British Columbia. De oostelijke stad neemt zes wedstrijden voor haar rekening, waaronder vijf groepswedstrijden en een duel in de zestiende finales. Vancouver fungeert met zeven wedstrijden als het grootste Canadese voetbalbolwerk. Na de poulefase rolt de bal in Vancouver ook nog tijdens twee wedstrijden in de knock-outfase in juli. Deze twee speelsteden liggen in een rechte lijn ruim 3300 kilometer uit elkaar.

De zeven wedstrijden in Vancouver vinden plaats in het BC Place Stadium. Dit stadion uit 1983 ligt centraal in de binnenstad en biedt tijdens het WK plaats aan 54.000 toeschouwers. Het enorme dak opent en sluit mechanisch, waardoor supporters de wedstrijden droog bekijken bij onverwachte regenval vanaf de Stille Oceaan. Voor de start van het WK legden aannemers een dikke laag echt natuurgras in de betonnen ring om exact aan de strikte voetbaleisen van de FIFA te voldoen. In Toronto fungeert het BMO Field als het officiële stadion, dat tijdens het toernooi vanwege sponsorregels de naam Toronto Stadium at Exhibition Place draagt. Bouwvakkers verhoogden de vaste capaciteit van dit openluchtstadion speciaal voor de sportzomer naar 45.000 zitplaatsen door de bouw van tijdelijke stalen tribunes.

De start van het toernooi markeert een zichtbare politieke tegenstelling tussen de gastlanden op het Noord-Amerikaanse continent. Tijdens de toewijzing in 2018 vormden gemeenschap en eenheid nog de rode draad in het gezamenlijke bidbook van de organisatie. In de zomer van 2026 verdween die eenheid in de praktijk. Waar de Amerikaanse overheid onder leiding van president Donald Trump de zuidelijke grens zwaar bewaakt en douaniers visa van buitenlandse supporters intrekken, zet de Canadese regering de deuren juist wijd open. Amerikaanse speelsteden verwijderden politiek gevoelige termen van hun websites, terwijl de Canadese stadsbesturen diversiteit doelbewust omarmen. De Canadese regering positioneert het eigen grondgebied als een veilig toevluchtsoord voor elke internationale voetbalfan, ongeacht afkomst of paspoort.

De steden verweven de lokale geschiedenis en bevolkingssamenstelling actief in het wedstrijdprogramma. De organisatie in Vancouver betrekt de inheemse First Nations-volkeren op dagelijkse basis bij de officiële WK-ceremonies. Afgevaardigden van deze oorspronkelijke stammen openen de wedstrijddagen met traditionele welkomstrituelen op het veld, gekleed in klederdracht en begeleid door percussie-instrumenten. Toronto profileert zich in campagnes expliciet als een multiculturele haven waar tientallen nationaliteiten samenleven. Bij het openingsfeest in Toronto stonden nationale iconen zoals Alanis Morissette en Michael Bublé samen op het podium. Satirische platforms, zoals De Speld, publiceerden voor de aftrap ironische artikelen over het ongemak van een toernooi in Canada. In hun teksten stelden zij cynisch de vraag of het wel verantwoord is om af te reizen naar een land met open en tolerante grenzen, als referentie naar eerdere omstreden WK's in Qatar en Rusland.

Voor het nationale elftal en de Canadese fans kreeg het toernooi halverwege een onverwachte logistieke wending. De ploeg werkte de groepsfase volledig af op eigen bodem en plaatste zich succesvol voor de knock-outfase. Vanaf de zestiende finales dwong het speelschema het team echter om de landsgrenzen over te steken naar de Verenigde Staten. Het elftal boekte eind juni nog wel een knappe 1-0 overwinning op Zuid-Afrika in het SoFi Stadium in de staat Californië. In de achtste finales viel het doek voor de Canadezen definitief na een 0-3 nederlaag tegen Marokko in het NRG Stadium in Texas. Deze zuidelijke oversteek leverde voor meereizende Canadese supporters logistieke problemen op; zij kregen door de reisschema's direct te maken met de langere wachtrijen en de strenge paspoortcontroles bij de Amerikaanse douane.

Om de stroom van honderdduizenden voetbalfans in goede banen te leiden, investeerden de Canadese speelsteden flink in lokaal openbaar vervoer. In Vancouver zette vervoersmaatschappij TransLink het volledige netwerk van de automatische SkyTrain in op maximale capaciteit. Treinen reden op wedstrijddagen tot diep in de nacht om supporters vanuit het BC Place Stadium terug naar hun accommodaties te vervoeren. In Toronto breidde de stad de dienstregeling van het lokale GO Transit-spoorwegnetwerk fors uit. Extra treinstellen verbonden de omliggende voorsteden direct met het Exhibition Station, pal naast het voetbalstadion. Voor reizigers met een geldig wedstrijdticket maakten de gemeentebesturen het gebruik van metro's en stadsbussen op de speeldagen kosteloos. Deze maatregel voorkwam grote opstoppingen met huurauto's in de straten van de binnensteden.

Internationale reizigers die beide Canadese speelsteden bezoeken, stuiten op een logistieke uitdaging. Een directe vlucht van Toronto aan het Ontariomeer naar Vancouver aan de westkust duurt ruim vijf uur. Buitenlandse fans passeren tijdens deze vliegreis in het luchtruim drie verschillende tijdzones. Toronto hanteert de Eastern Time (ET), terwijl Vancouver in de Pacific Time (PT) ligt. Dit veroorzaakt een tijdsverschil van drie uur tussen de twee voetbalbolwerken. Bezoekers plannen reisdagen zorgvuldig in, aangezien binnenlandse vluchten, hotelkamers en huurauto's maanden voor de eerste aftrap volledig uitverkochten. Tussen de voetbalwedstrijden door combineren voetbalsupporters het stadsbezoek met de natuur. In het oosten reserveren zij excursies naar de Niagara Falls op de grens, terwijl fans in het westen de veerboot nemen naar Vancouver Island of de nabijgelegen Rocky Mountains bezoeken.