Afgelopen zaterdag werd bekend dat Chuck Berry op negentigjarige leeftijd in zijn woonplaats Saint Louis is overleden. Energieker dan Elvis Presley, veelzijdiger dan Little Richard en ruiger dan Buddy Holly: Chuck Berry kan met recht de grootvader van de rock ’n roll worden genoemd.
On the highway, through the valley... De wegen in Amerika smeken om een roadtrip. Je ziet het al helemaal voor je: cruisen over de brede wegen terwijl het asfalt onder je door suist. Wapperende haren, voeten uit het raam bungelend, een fijne playlist die door de speakers schalt. Dat. Toch gaat het er in het Amerikaanse verkeer een tikkie anders aan toe dan in Nederland. We loodsen je even door de wondere wereld van het Amerikaanse verkeer.
Tijdens een ontmoeting met een paar Amerikanen afgelopen najaar kwam het gesprek op de jaarwisseling en wat je dan zoal eet en drinkt. Toen ik zei dat we in Nederland oliebollen eten, kwamen de Amerikanen niet meer bij van het lachen: fried batter (gefrituurd beslag)?! Zoiets geks hadden ze nog nooit gehoord. ‘En jullie donuts dan?’, vroeg ik. Ineens was het stil.
Het is een klassiek scheldwoord bij demonstraties: ‘Yankee, go home!’ Maar wie of wat is eigenlijk een Yankee? En: wat heeft Jan Kees ermee te maken?
We horen het Donald Trump nog roepen: "The system is rigged!". Ook al is hij inmiddels president-elect omdat hij voldoende kiesmannen heeft binnengehaald, hij blijft erop hameren omdat hij níet de popular vote heeft gewonnen. In zijn denkraam kan dat alleen maar doordat er iets mis is met het kiesstelsel. Eigenlijk heeft hij daar wel enigszins gelijk in, maar op andere manier dan hij bedoelt.
‘Alles in Amerika is groter’ is typisch zo’n uitspraak waarover je fijn met elkaar in discussie kunt gaan. Want is dat nou echt zo? Eerlijk gezegd: meestal wel, en voor één ding geldt het zeker: vrachtwagens.
Als je door de Verenigde Staten rijdt, zie je uiteraard veel boerderijen met stallen en schuren. Die bijgebouwen zijn opvallend vaak rood, afgezet met witte biezen. Waarom rood? Een kwestie van traditie, te vergelijken met het Nederlandse gebruik om veel houtwerk donkergroen te schilderen. Maar het is niet zomaar een traditie, er zit een heel praktische reden achter.
Wat je er ook van vindt, verrassend is het zeker: de Nobelprijs voor literatuur voor folk- en rockzanger Bob Dylan, het boegbeeld-tegen-wil-en-dank van de protestgeneratie. Hoewel zijn naam al jaren op het kandidatenlijstje stond, werd hij niet als grote kanshebber gezien. Er waren immers zoveel ‘serieuze’ schrijvers die ’m eerder verdienden. Mede-Amerikaan Philip Roth bijvoorbeeld.
Het is burgemeester Jim Kenney van Philadelphia gelukt: vanaf 1 januari 2017 heeft zijn stad een speciale soda tax als middel in de strijd tegen overgewicht en diabetes. Philadelphia is de eerste grote stad met zo’n frisdankbelasting, nadat het burgemeester Bloomberg in New York eerder niet was gelukt.
Een opmerkelijk fenomeen in de Amerikaanse politiek is filibuster of filibustering. Het betekent dat iemand tijdens een politiek debat (bijna) eindeloos over een bepaald onderwerp mag doorpraten om een stemming erover te blokkeren of juist af te dwingen. Zeker in vergelijking met de gang van zaken in het Nederlandse parlement – met streng gerantsoeneerde spreektijden en een voorzitter die al snel vraagt ‘wilt u afronden?’ – is het een vreemde praktijk. Het werd onlangs weer van stal gehaald na de schietpartij in Orlando. Democratische senatoren hielden een filibuster om een stemming af te dwingen over strengere wapenwetgeving.
