Weblogs over politiek

De op 29 december 2024 overleden James Earl Carter Jr. (1924-2024) was de 39e president van de Verenigde Staten (1977-1981). Hij was het schoolvoorbeeld van iemand die op het verkeerde moment president werd. Zijn enige termijn vormde een Democratisch intermezzo tussen twee Republikeinen, de schurk Richard Nixon en de vage Ronald Reagan. En zoals het vaker gaat: pas veel later kreeg hij de waardering die eerder had ontbroken.

Donald Trump wordt pas op 20 januari 2025 beëdigd en is vanaf dan officieel president, hij gedraagt zich nu al opvallend ‘presidentieel’. Deels is dat logisch of onvermijdelijk, zoals bij het kiezen en presenteren van de potentiële bewindslieden. Daarnaast is de president-in-spe ook al volop aan het regeren met het management by speech, of beter gezegd management by Truth social (z’n eigen sociale netwerk) zoals we dat ook uit zijn vorige periode kennen.

Nou, Trump heeft dus gewonnen en wordt voor de tweede keer president. Peilers zullen zich het hoofd erover breken hoe het toch mogelijk is dat ze – net als in 2016 – zijn aantrekkingskracht wéér hebben onderschat, analisten zullen de komende weken en maanden met verklaringen gekomen waarom Trump heeft gewonnen en Harris verloren.

Kamala Harris heeft haar ‘running mate’ oftewel de kandidaat-vicepresident gekozen. Nadat er al een aantal weken een lijstje met namen rond zoemde is het, tóch nog onverwacht, gouverneur Tim Walz van Minnesota geworden.

En zo gebeurde wat eigenlijk iedereen al lang had zien aankomen: op zondag 21 juli trok Joe Biden zich terug uit de race om het presidentschap. Ondanks de onzekerheid die dat besluit veroorzaakt –Wie moet het nu gaan doen? Wie is kansrijk tegen Trump? – zullen veel mensen binnen en buiten de Democratische partij een zucht van opluchting hebben geslaakt. Wie het debat tussen Biden en Trump heeft gezien kan het daar alleen maar mee eens zijn.

Het zal zijn doorgedrongen tot iedereen die de afgelopen dagen niet onder een steen heeft doorgebracht: het eerste debat tussen president Joe Biden en zijn uitdager Donald Trump is desastreus verlopen – voor Biden, wel te verstaan. Dit was niet een man die uitstraalde dat hij de komende vier jaar in staat is het machtigste ambt ter wereld te vervullen.

Vraag: gaat het in de Amerikaanse politiek altijd over de presidentsverkiezingen? Antwoord: eigenlijk wel. Nog een vraag: gaat het in de Amerikaanse politiek eigenlijk altijd over Trump? Antwoord: eigenlijk ook wel, al zal daar ooit een einde aan komen. Tijd voor een update over de laatste stand van zaken.

Het zijn de spannendste presidentsverkiezingen in lange tijd. Alle ogen zijn gericht op Donald en Joe, twee kandidaten die gehaat of geliefd worden met een vurigheid die we in Europa nauwelijks kennen. Maar het gaat om meer: welke partij krijgt de meerderheid van de Senaat in handen?

Helemaal zeker weet je ’t natuurlijk nooit, maar na Super Tuesday is de kans wel heel groot dat de Democraat Joe Biden in november tegenover de Republikeinse president Donald Trump staat. De meeste andere Democratische kandidaten zijn weggevaagd, bovenal miljardair Michael Bloomberg: hij kwam, zag en verdween.

And the winner is … Trump – van het impeachment. And the winner is … Trump – van de voorverkiezingen in Iowa. Van de Republikeinse voorverkiezingen vanzelfsprekend, maar de democraten zijn erin geslaagd van hun caucus zo’n rommeltje te maken dat Trump en de Republikeinen er gretig gebruik van zullen maken. Aan zo’n stelletje blunderaars vertrouw je het landsbestuur toch niet toe?