USA 2008 Camper vanaf Fabriek6 (Rocky Mountain NP en Denver)

Door Familie Mochel - A long time ago
18 april, 11de etappe Estes Park-Rocky Mountain National Park-Estes Park
 
We zijn weer vroeg wakker. Na het ontbijt (en de afwas uiteraard) gaan we direct op pad. We koppelen water, stroom, afvoer en kabel TV af en leggen alle snoeren, kabels en slangen in de camper.
 
Dan start ik de V-10. Op mijn verzoek maakt Marion daar een geluidsopname van. Prachtig geluid hebben die Yankee machines.
Ik ben in 1980 ook in de states geweest en toen hadden mijn vrienden en ik de beschikking over een V-8. Een Dodge.
Iedere ochtend als die machine gestart werd, stond ik buiten te kwijlen. Het geluid wat uit de pijp kwam, die net zo dik als de afvoer was, bezorgde mij iedere keer weer de rillingen.
Alsof je iedere zuiger afzonderlijk een slag kon horen maken.
“Bèp-Bèp- Bèp-Bèp- Bèp-Bèp- Bèp-Bèp”, klonk het dan stationair.
 
Eind van de camping rechts en dan bij het verkeerslicht voor de Pizza Hut links. En na enkele mijlen, Rocky Mountain National Park.
 
Voor en achter de ingang, die wij uiteraard dankzij de annual pass gratis kunnen passeren, zie je wild.
Als je elk dier op de foto zou willen zetten, dan doe je een week over een mijl.
 
Bij de ingangskassa licht de dienstdoende ranger ons in over het gesloten zijn van de parkweg naar Grand Lake.
En eerlijk gezegd, gezien onze ervaringen in Yellowstone en de hopen sneeuw onderweg van Lovable naar Estes Park, zijn we niet verbaasd. En dus ook niet zo teleurgesteld.
 
Enkele mijlen achter de ingang een splitsing. Rechtdoor de weg naar Grand Lake, “Road Closed”, en dus gaan we links. Naar Bear Lake.
Links en rechts van ons, in het prairie-achtige gras, onnoemelijk veel wild. Alles hert achtigen.
Da’s puur genieten. Maar met het rijzen van de hoogtes, slinken evenredig de aantallen wild.
 
Een sterk stijgende, brede tweebaans weg brengt ons naar Bear Lake dat op ruim 9600 voet boven n.a.p. ligt.
 
Als je in Europa boven de 3000 meter komt, mag je blij zijn dat je geen bergbeklimmers gereedschap nodig hebt.
 
We zetten de camping op de parking, waar de sneeuw op veel plaatsen meer dan een meter hoog ligt.
Nadat we onze bergschoenen hebben aangetrokken, gaan we op pad.
 
Eerst klimmen we over de ruim 2 meter hoge sneeuwhoop, bij de beginborden van de trail.
En dan gaan we niet eerst naar Bear Lake, wat op nauwelijks 90 meter lopen ligt.
We wenden onze schreden richting Alberta Falls.
Dat blijkt één mijl door de sneeuw baggeren, bergop, berg af.
Heen en terug bijna 4 mijl (7km), want we lopen ook nog even langs een uitzichtpunt.
Hoe dichter we de waterval naderen, hoe hoger we geraken en hoe hoger de sneeuw ligt. Dat lijdt zo nu en dan tot rare perspectieven.
Bij een bruggetje over een snelstromend riviertje, lijkt een railing op enkelhoogte te zijn aangebracht. Te stom voor woorden, vind ik.
Tot ik langs het zich op de brug bevindende sneeuwdek omlaag kijk en ruim anderhalve meter lager de vloer van de brug ontwaar.
 
Ik realiseer me dat als ik met mijn ruim 105Kg in de sneeuwhoop op de brug wegzak, wat niet bepaald ondenkbaar is, dat ik tot mijn navel in de sneeuw kom te staan.
 
 
 
En dus loop ik snel, maar beducht op glijpartijen, van het bruggetje af.
 
Verderop komen we bij een canyon, die zo diep is dat de op de bodem stromende rivier niet te zien is.
 
We sjokken verder.
Nog een paar 100 voet, tot Alberta Fall, die door het ruisen van de bomen en de rondvliegende sneeuw, (nog) niet te horen is.
 
Echter zodra we er voor staan, weten we waarom zij niet te horen was.
Alberta Fall blijkt bevroren en helemaal ondergesneeuwd.
Dus daarom was die rivier in de canyon van zo even ook niet te zien.
Althans niet stromend. Als de waterval die hem voedt al bevroren is, dan is de rivier zelf dat uiteraard ook.
En als er daarna sneeuw op valt, dan is hij mooi onzichtbaar.
 
Teleurgesteld keren we terug op onze schreden. Via de eerder gememoreerde omweg, komen we na een uur, uitgeput, terug bij de camper.
De bergschoenen gaan uit en de verwarming aan. Tegelijkertijd zetten we soep op. En we smeren broodjes. Zouden hier ook wolven zitten? Neuh, daar is het te druk voor.
 
Na het eten verlekkeren we ons aan een rode Hummer, die tegenover ons staat. En aan een gele met veel chroom behangen 4-wiel Ford Edge. Thuis toch eens kijken wat dat is.
En wat het moet kosten. (In Nederland blijkt hij verkocht te worden als de Mazda CX-7 en moet hij ruim € 61.000,- kosten)
 
Nu wandelen we wel naar Bear Lake. Negentig meter door de 10-talle centimeters dikke sneeuw.
 
Ook het meer is stijf bevroren.
We zouden een trail er omheen kunnen lopen, maar gezien de staat van onze conditie en het feit dat de trail bij vlagen een stijgingspercentage van 15% kent en omdat ze ruim 3250ft (1 kilometer) lang is, besluiten we dit niet te doen.
We sjokken en klauteren weer terug naar de camper en rijden via het indrukwekkende ‘Storm Peak’ uitzichtpunt, naar Sprague Lake.
Lager qua n.a.p. en dus ook minder bevroren dan Bear Lake.
 
Ondanks dat ook een prachtige omgeving. Met die verwaaiende en besneeuwde bergmassieven op de achtergrond.
 
Een echtpaar, dat net als wij om het meer wandelt, hoort ons dialect en vermoedt met Duitsers te maken te hebben. Ze spreken ons dan ook in die taal aan en vertellen, ooit in het verleden, in Duitsland gewerkt te hebben.
 
Als ze uitverteld zijn, zeggen wij dat wij Nederlanders zijn en leggen, na hun opmerking “Oh, from Holland”, geduldig uit wat het verschil tussen Nederland en Holland is. Ze knikken begrijpend.
 
Terug op de parking starten we de V-10 en rijden we terug, sterk dalend, naar die splitsing van hedenmorgen.
Dan gaan we linksaf, richting Grand Lake.
Ook hier veel wild, hoofdzakelijk herten. Sommigen met enorme geweien. Zeer indrukwekkend.
 
Je kunt alleen reageren op dit bericht als je bent ingelogd.
Meld je nu gratis aan voor ons webinar over Zuidwest-Amerika.
Klik voor meer info!
Meld je nu gratis aan voor ons webinar over West-Canada.
Klik voor meer info!